اوج سماع

دکتر حمیرا قادری، در حوزۀ نقد و ادبیات داستانی کشور ما، نام آشنایی دارد. او از زمان نوجوانی به داستان‌نویسی پرداخت و با انتشار کتاب «نقره دختر دریای کابل» در سال ۱۳۸۸ به شهرت رسید. او نویسندۀ ‌کتاب‌های: نقره‌ دختر دریای ‌کابل، اقلیما، گوشواره‌های انیس، نقش شکار آهو، صد سال داستان‌نویسی در افغانستان، تأثیر جنگ و غربت بر ادبیات داستانی افغانستان و ده‌ها نقد و مقاله در حوزه‌های مختلف می‌باشد.

حمیرا قادری با وب سایت زنان پیشگام افغانستان و با فرهاد سجودی چنین گفتگوی را انجام داده است که فشرده ای آن را به شما تقدیم می دارم.

موضوعی را در باره حقوق زنان افغان جستجو می کردم ؛در این جریان به کتابی برخوردم  که زن ایرانی در باره وضعیت زنان افغان به پژوهش پرداخته وکتابی را مانند سایر زنان افغان نوشته است. این موضوع مایه خرسندی ام گردید که ما زنان چی افغان و چه ایرانی در تلاش اعاده حقوق هم جنس خود استیم ومرزی میان افکار ما  وجود ندارد بنا خواستم با شما این نوشته را شریک سازم .

الهه رستمی استاد دانشگاه لندن کتابی را تحت عنوان "زنان افغان" به تألیف و چاپ رسانده است. این کتاب در واقع حاصل سفرهای وی به ایران و پاکستان و مصاحبه های مختلف ایشان با زنان افغان مقیم در هر دو کشور بوده است. دکتر الهه رستمی در کتاب خود ضمن مقایسه وضعیت این زنان، با زنان افغان ساکن در سایر کشورها به موضوعات مهمی همانند هویت و نژاد، تأثیرجنگ و درگیری های داخلی و اشغال نظامی افغانستان بر وضعیت زنان نیز پرداخته است.

الهه رستمی در نشستی از طرف انجمن حامی ؛حمایت از زنان وکودکان پناهنده چنین گفته است:

من  اعتقاد دارم؛ اگر بخواهیم مسائل زنان حل شود، مخصوصا در کشورهای اسلامی بدون مشارکت مردان امکانپذیر نخواهد بود. اما موضوع بحث من معرفی و شرح داستان کتاب زنان افغان است. این کتاب در واقع به هدف یک مقایسه تطبیقی میان وضعیت زندگی زنان افغان در ایران و پاکستان به نگارش در آمده است. سال های طولانی است که من در مورد مسائل مختلف زنان مانند سازمان های غیردولتی زنان در ایران کار و تحقیق می کنم. اولین بار کتابی در مورد سازمان های غیردولتی زنان نوشتم. کتاب دوم من نیز در مورد اشتغال زنان در ایران بود. اما ۷ سال پیش وقتی در مورد زنان ایران کار می کردم، به طور ملموس متوجه حضور بی شمار افغان ها در ایران شدم. در آن زمان بر اساس آماری که رسما داده می شد، حدود ۳ میلیون و ۵۰۰ هزار نفر به ایران مهاجرت کرده و یا پناهنده شده بودند. پس نصف این افراد را زنان تشکیل می دادند. بنابراین فکر کردم در مورد زنان افغانی که در ایران ز ندگی می کنند، تحقیق کنم. لذا به کمک دوستان ایرانی با زنان افغان آشنا شدم. اولین بار با خانم زهره حسینی به مدارس خودگردان رفتم و از نزدیک با دنیایی ناشناخته در ایران آشنا شدم. با افرادی که صدمه می بینند، تلاش می کنند، مبارزه می کنند و در عین تعلق خاطر به ایران افغانستان را هم بسیار دوست دارند. طی گفتگو با آنان دریافتم که حفظ هویت افغانی برای این زنان در شرایط زندگی در غربت بسیار اهمیت دارد، لذا یکی از بخش های کتاب خود را به بحث هویت زنان افغان اختصاص دادم.

نظیر این وضعیت در پاکستان نیز مصداق دارد. گفتنی است در پاکستان هم تعداد جمعیت افغان ها مانند ایران زیاد اند. با کمک دوستان ایرانی و افغان از پاکستان هم دیدن کردم و با زنان افغان ساکن در پاکستان آشنا شدم. وضعیت آنجا هم شبیه ایران بود. این زنان و مردان صدمات روحی و معنوی و مالی بسیار زیادی از حضور طولانی مدت شوروی و نیز جنگ و درگیری های داخلی متحمل و مجبور به ترک مملکت خود شدند. خیلی از جوانان افغان یا مهاجرت کردندو یا اصلا در غربت متولد شدند لذا از سویی با فرهنگ خود بیگانه و از سوی دیگر با عدم پذیرش پاکستانی ها مواجه بودند.

در طول این سفرها و در مسیر نوشتن کتابم داستان های بسیار زیبایی شنیدم و با سرگذشت های تلخ و شیرینی مواجه شدم. مثل داستان زنی که برای اولین بار و بعد از مدت های طولانی سکونت در ایران به افغانستان رفته بود و برایم این طور تعریف کرد:

قریه ده دانا در محوطه جغرافیای چهاردهی زمین که قلب چهاردهی موقعیت داشته که اضافه تراز صدها سال قدامت تاریخی دارد. که نوشته سنگ های روی نشان سنگ های هدیره ها نمایانگر قدامت آن است .حدود اربعه قریه ده دانا قرار شرح زیر می باشد:

 شرقاً به دریای کابل غرباً به سرک دارالامان شمالاً به ده مرادخان و موسهی چهاردهی و جنوباً به چهارقلبه متصل است. قریه ده دانا دو بخش بوده که یکی ده قلندر و دیگری ده دانا می باشد.

ده قلندر را بخاطر داشتن بزرگ مردان قلندران یا سخاوتمندان ده قلندر مسمی کرده بودند و ده دانا را بخاطر داشتن بزرگان ، علما و مردان دانا و دانشمند بنام ده دانا می نامیدند.

 در قریه ده دانا محله های ذیل موقعیت داشته و دارد

محله آهنگران,مــحله ملا صاحبان ,محله نجار ها ,محله قلندران, محله خواجه ها,محله ملک ها, محله سادات, محله قصابان  ,محله چوب فروشان ومحله شیروان.

باشنده گان محله های فوق با داشتن اوصاف محله های خویش تا به حال کماکان به همان اوصاف زیست دارند و همچنان به لسان که صحبت می نمایند فارسی است و همه شان تاجیک هستند.

در قریه ده دانا از گذشته هابدینسو علمای جید ، صاحبمنصبان ، مامورین دولتی ، کسبه کاران و دهاقین زیست داشته و دارند . اهل قریه در آزادی کشور عزیز ما افغانستان از استعمار انگلیس در جنگهای افغان و انگلیس سهم بارزی داشت در جنگ آزادی و استقلال طلبی در قلعه بالاحصار کابل جانبازانه جهاد کردند و استقلال وطن را به بهای خون شان بدست آوردند.

 بزرگان قریه حکایت می کردند که اهالی قریه آب و نان را در بانگی ها در جبهات جنگ برای مجاهدین می رساندند و توزیع می کردند بعد ازکسب استقلال اهالی قریه ما زندگی عادی خود را مانند سایرین ملت ما پیش گرفته  چهاردهی کابل افتخار پذیرفتن آنعده از هموطنان ما که از تمام ولایات افغانستان نقل مکان نمودند داشته و مهد پرورش یکسان ناقلین بوده و است.

شهرکابل با آن که در ادوار مختلف تاریخ همیشه پایتخت افغانستان نبوده،امایکی ازشهرهای باستانی کشور بوده  است.همین دژ متین روی کوه‌های شیردروازه وآسه‌ مایی وهمین بالاحصاری که در امتداد جناح شرقی دیوارهای کوه شیر دروازه قرار دارد و بقایای آن هنوز هم موجود است،دلالت برقدمت شهرواهمیت سوق‌ الجیشی آن می‌کند.

كابل به علت موقعيت سوق‌الجيشی و ممتازش در طول تاريخ همواره محل تاخت و تاز كشورگشايان بوده است. اسكندر مقدونی، از راه كابل به هند يورش برد. همچنين اين شهر، راه مناسبی برای فتوحات محمود غزنوی، نادر شاه، احمد شاه درانی و در اوايل قرن بيست، استعمار انگليس بوده است. در اين اواخر شوروی سابق هم مي‌خواست از طريق اين شهر به آبهای گرم هند برسد.

ديوار قديمی شهر كابل كه هنوز بر بالای كوه شير دروازه، استوار مانده است و افسانه‌های زيادی هم درباره‌اش نقل می‌شود دو هزار و پانصد سال قدمت دارد.

شايد سيمای امروزی شهر كابل پنجاه يا شصت ساله باشد، اما سيمای تاريخي و باستانی اين شهر بسيار كهن است كه جلوه‌های آن را می‌توان در آثار باستانی كابل ديد. اگرچه در دهه‌های اخير اژدهای ويرانگری به نام جنگ، هر روز بر سيمای تاريخی اين شهر و اين كشور آتش می‌افشانده است.

اژدهای جنگ در دهه هفتاد شمسی با خونخواری تمام از هر طرف روی به اين شهر آورد كه تأثير آن، نابودی هفتاد درصدی اين شهر زيبا بوده است. حالا چند سالي است كه اين اژدهای بي‌رقيب به خواب رفته است. مردمان اين شهر با اميدواری بيشتر به آن روي آورده‌اند و میي‌كوشند با بازسازی ويرانه‌های به‌جامانده از جنگ، تمام خاطرات تلخ را از ذهن و زندگی خود پاك كنند و از ياد ببرند.

به اساس روايات تاريخ و افسانه های قديمی كابل، اين ديوار در زمان پادشاهی بنام (زنبورك شاه ) آباد شده است زنبورك شاه كه فعلا يك قسمت كوه هم به نام او ياد مي شود، خواست غرض حفظ و حراست از شهر قديم كابل ديواری دورادور شهر آباد كند تا از نفوذ تجاوز گران جلو گيري كرده باشد، همان بود كه او بازور و جبر با استفاده از نيروي مردان و جوانان و كار فرمايان بسيار خشن و بی رحم كه در راس كار قرار داشتند به اعمار ديوار ها پرداخت.

در یکی از  برنامه ای تلویزیونی شخصی گفت من از چهاردهی کابل استم  و نام چهاردهی کابل از روی نام "چهار یار باصفا "گرفته شده وآنرا رنگ دینی داد ؛این موضوع مرا واداشت تا در باره وجه تسمیه و نامگذاری چهاردهی معلومات بدست آورده و به علاقه مندان این مرز و بوم تقدیم نمایم :

چهاردهی کابل، از نام چهار "ده" گرفته شده است که هرکدامی آن منبع یک مهارت خاصی بود ومردم ، همان ده را به همان نام یاد نموده اند، گرچه دهها بار تا امروز تلاش صورت گرفت تا نام های دیگری به این منطقه بدهند :ولی مردم آنچه را که می پذیرند، قابل تغییر نیست، کارته نو همان، کارته نو است . کارته چهار ، کارته سه ،کارته سخی، افشار، سپین کلی، سیلو، بادام باغ، سرچوک وچمن پابرجاست.

چهاردهی کابل در آغاز به چهار "ده "که به شکل مستطیل خارج از شهر کابل درجنوب کوه آسمایی و غرب کوه ای شیر دروازه و میدان دشوار برای تمامی فاتحین و یکی از منابع بزرگ تهیه مواد غذایی و محروقاتی بوده است، عمر چهاردهی بالاتر از دو هزار سال است.

دهمزنگ ، دهانه بالایی چهاردهی است، دهنه آسمایی وشیر دروازه همین جاست که تا پل آرتل امروزی می رسد.

این ده تولید کننده کالا های مسی ومسگری کابل بوده است ، تا سالیان پیش ، مسگری در پس کوچه های دهمزنگ رونق زیادی داشت ، تا سالیان دراز گذرگاه ، واصل آباد طرف شرقی دریا ، جنگلک همه دهمزنگ بود، که بعد ها تغییرات در آن رونما شد و گذرگاه مهم تر جلوه کرد.

ده بوری ، در کنج غربی شمال چهاردهی قرار دارد ، تا این اواخر که ناحیه بندی نشده بود، تا فاضل بیک و نیاز بیک می رسید ( نیاز بیک و فاضل بیک از بزرگان بخارا بودند، که بعد از انقلاب اکتبر به افغانستان مهاجر شدند و دولت امانی، این منطقه را به این دو برادر ، بخشید و اسلم بیک برادر دیگر راهی پغمان شد ). از جنوب دریایی چمچه مست را که از معاونین دریایی کابل است ، الی پل پغمان که حالا بنام پل مکت حبیبه یاد می شود لمس می‌کند . این ده بزرگترین محل بوری( بوجی) کابل و یک محل صنعتی کابل بشمار میرفت. کوته ای سنگی، سیلو همین ده بوری است، بعد یک ده جدید در میان این ده بوجود آمد که بنام ده نوی ده بوری شهرت یافت، که درمیان کوته سنگی و قلعه قلخک که حالا تخنیک ثانوی وپوهنتون/دانشگاه کابل است، قرار دارد ،حالا دولت بالای این منطقه نامی دیگری گذاشته و نمی دانم چیست.

اگر چه معلومات دقیقی درمورد زمان و چگونگی ورود برقع در افغانستان وجود ندارد، اما نیاز نصیری یکی از کارشناسان امور فرهنگی در افغانستان می گوید : حدود صد سال قبل این پوشش از هند به افغانستان وارد گردید. هندی ها نیز  آنرا از مهاجمان عرب فرا گرفته بودند. شاه امان الله خان در زمان حکومتش به خانمش ملکه ثریا اجازه داد تا در محافل عمومی حجاب از چهره اش بر دارد و در دوره تهاجم روسیه از سال ۱۹۷۸  بسیاری زنان و دختران در شهرهای بزرگ کاملاً چادر را کنار نهادند و اما در زمان طالبان برقع یگانه پوشش جبری بود که بالای زنان تحمیل گردید .

 استفاده از چادری به عنوان حجاب اسلامی در دروان طالبان به اوج خود رسید. در دوره پنج ساله این گروه هیچ زنی حق نداشت بدون چادری از خانه بیرون شود. هرچند در کابل و برخی شهرهای بزرگ افغانستان استفاده از چادری بسیار شایع است، اما در بسیاری از روستاها و مناطق دورافتاده ای افغانستان زنان چادری یا برقع نمی پوشند و یگانه لباس دلخواه شان لباس های افغانی و همان لباس های سنتی شان است.

با سقوط طالبان  زنان افغان مجبور نیستند که در بیرون از منزل  چادری بپوشند. اما سنت های اجتماعی آنها را واداشته است که این نوع پوشش را ادامه دهند. اکنون استفاده از این نوع پوشش برای انجام جرایمی مانند اختطاف، سرقت و حملات انتحاری از محبوبیت آن در میان زنان کاسته است.

خانمی به نام عشوه که در تلویزیون طلوع صحبت می کرد و هنوز پوشیدن اجباری چادری در زمان طالبان را به یاد داشت او مخالف این نوع پوشش بود: «در زیر چادری اختطاف می شود، تروریستان در زیر چادری می آیند، قتل را در زیر چادری انجام می دهند. حتا زنانی که خوب هم هستند با چادری به دیده خراب به آن ها دیده می شود.

پوشیدن چادری در افغانستان موافقان و مخالفان خود را دارد. اما فعلا به تجارت و صنعت موفق برای شرکت های چینایی تبدیل شده است و اکثریت چادری دوزان افغان کار شان را از دست داده اند، زیرا به قیمت یک چادری از چادری دوزان افغان می شود سه چادری چینایی خرید.

 تاکنون عده ای از زنان در شهر ها و قریه و قصبات از چادری استفاده می کنند و دیده شده که تعداد زیادی از مردان بالای زنان و خواهران شان پوشیدن چادری را تحمیل داشته اند وگر نه هیچ زنی خوش ندارد تا خودش را در قفس انداخته و زندگی کند .زیرا پوشیدن برقع واقعاً برای زنان مشکلات زیادی ایجاد می کند .من خودم بارها دیده ام که زنان برقع پوش پیش روی خود را دیده نتوانسته در وقت راه رفتن به زمین خورده اند و از طرف دیگر زنانی که چادری می پوشند کمتر در اجتماع حضور می یابند.

تیم روباتیک دختران افغانستان برای ساخت دستگاه تنفس مصنوعی از امکانات بسیار کم که در دستترس داشتند البته از پرزه‌های موتر (ماشین) برای بیماران مبتلا به کرونا تمرکز کرده اند.

این دختران نوجوان افغان در سال ۲۰۱۷ با بردن جایزه ویژه در رقابتهای بین‌المللی را در آمریکا در سرخط خبرها قرار گرفته بودند.

حالا آنها در زمان کم درصدد ساخت دستگاه‌های تنفس مصنوعی تا پایان ماه می (مه) هستند.

افغانستان که با سالها جنگ روبرو شده است، حداکثر فقط ۴۰۰ دستگاه تنفس مصنوعی برای جمعیت ۳۸.۹ میلیون نفری در اختیار دارد.

ناهید رحیمی، دختر ۱۷ ساله عضو تیم رباتیک به بی‌بی‌سی گفت که "حتی اگر در نتیجه تلاش‌هایمان بتوانیم جان یک نفر را نجات دهیم، برای ما مهم است."

این دختران که به عنوان "رویاهای افغان" معروف شده اند از ولایت هرات در غرب افغانستان هستند، جایی که اولین مورد ابتلا به کرونا از آنجا گزارش شده بود. هرات، مرکز شیوع اپیدمی کرونا در کشور به دلیل نزدیکی با ایران است.

این دختران که بین ۱۴ تا ۱۷ ساله هستند، یک نمونه اولیه دستگاه تنفسی را از یک انجین (موتور) دست دوم ماشین تویوتا کرولا و یک زنجیر موتورسیکلت هوندا ساخته اند.

آنها می‌گویند که دستگاه تنفس مصنوعی که ساخته اند به طور موقتی برای بیمارانی مفید است که دچار مشکل اورژانسی تنفسی هستند و دستگاه تنفس معیاری (استاندارد) در دسترس نباشد.

سمیه فاروقی، کپتان تیم روبات ساز می‌گوید که "افتخار می‌کنم که در تیمی هستم که در تلاش یک کار ارزشمند برای حمایت از داکترها و پرستاران- که قهرمانان ما در این زمان هستند، می‌کند.

کمبود دستگاه‌های تنفس مصنوعی یک مشکل جهانی است و قیمت بالای این دستگاه‌ها، از ۳۰ تا ۵۰ هزار دالر در بازارهای جهانی، به این معنی است که بسیاری از کشورهای فقیر نمی‌توانند از پس خرید آن برآیند.

این دختران می‌گویند که آنها دستگاهی را که بسیار زیاد مورد نیاز است را با هزینه کمتر از ۶ هزار دالر برای هر دستگاه می‌سازند.

در هرات، شهر در قرنطینه است، فروشگاه‌ها بسته اند و این دختران برای تهیه قطعات، نیاز به سفر بیرون از شهر دارند که چالش است.

در اینجا به معرفی مختصر چند کتاب می پردازم که در این اواخر بیشتر مورد توجه قرار گرفته و علاقه مندان زیادی داشته است:

خواب خرد

کتاب خواب خرد اولین اثر تحلیلی علی امیری استاد پوهنتون ابن سینا است . این اثر که از سوی نویسنده ” تاملاتی در زمان حال ” خوانده شده، به تازگی با تیراژ ۳ هزار نسخه از سوی انتشارات امیری در کابل به چاپ رسیده است.

نام این اثر ” خواب خرد ” از نام تابلوی نقاش اسپانیایی به نام ” فرانسیسکوگویا ” گرفته شده و بیانگر آن است ” وقتی خرد آدمی به خواب برود، غول‌ها و هیولا‌ها بیدار می‌شود.

امیری، وضعیت امروز افغانستان را در این کتاب چنین معرفی کرده و معتقد است:” در واقع خرد ما خواب رفته، و غول‌ها و هیولاها بیدار شده که زندگی ما را بیشتر آن‌ها تعیین می‌کنند."

همچنان او در این اثر کوشیده است، بحث‌های مختلفی از روشن‌فکری، دین، ایمان، دیموکراسی، و مسایل نسبت به غرب را مطرح کند و نشان دهد که در طی یک دهه گذشته ما چگونه زیسته‌ایم.

او می‌گوید:” ما باید به مسایل، وضعیت و امور به نحوه دیگری بنگریم، من در این کتاب کوشیده‌ام که از این وضعیت آگاهی حاصل شود، یعنی نسل جوان، محصلان همه آگاه شوند، به دلیل این که وضعیت بر ‎رود و محتوایی خواب خرد را هم تاملی در زمان حال تشکیل می‌دهد.

امیری، مخاطب اصلی این کتاب را محصلان و اهل قلم معرفی می‌کند و هدف از نشر این اثر را “ایجاد آگاهی در این گروه ” می‌خواند.

از علی امیری، مقالات علمی – پژوهشی زیادی به نشر رسیده، اما خواب خرد، نخستین اثر وی می‌باشد که اقبال چاپ یافته است.

بیشترین حوزه کاری علی امیری را موضوعات و علوم ” انسانی و فلسفی ” تشکیل می‌دهد. اما با آن هم، وی فعالیت‌های فرهنگی زیادی داشته و از سه کتاب تازه‌اش که درباره ” بحث فلسفی در مورد زبان ،مجموعه نوشته‌های فلسفی ” و ” سفرنامه‌ی از اروپا ” می‌باشد؛ نیز سخن می‌گوید.

روسپی های نازنین

نویسنده کتاب روسپی های نازنین منوچهر فرادیس است . این کتاب را آرش شرر طرح کرده و با یکهزار نسخه به چاپ رسیده است . این کتاب رمان است که توسط خود نویسنده به نشر رسیده است.

پس از تحولات دوامدار سیاسی در افغانستان ؛زندگی در غربت شايد نقطه مشترك بسیاری از افغانها باشد كه با خاطرات تلخ وشيرين در حسرت وطن طفلی را به جوانی و پیری رسانده اند. برخی ها از دیار غربت با خود خاطره های خوب و برخی خاطرات نه چندان خوشایندی را  به افغانستان برده اند.

صحرا کریمی نیز همانند هزاران شهروند دیگر این سرزمین بیشتر عمر خود را در غربت زندگی كرده است. او با آن که آموزش و تحصیلات عالی را در مهاجرت به اتمام رسانده، اما عشق و احساس وطن دوستی نسبت به کشورش را پس از سال‌ها زندگی در خارج، هرگز فراموش نكرده و اکنون با تمام نيرو و استعدادي كه دارد به افغانستان رفته و از طریق هنرش به افغانستان خدمت می کند. به گفته خودش هزاران كيلومتر دورتر از سرزمین آبایی تمام زندگی‌اش از جايی سرچشمه گرفته است كه آن جا متولد شده است.  وی می‌گوید، در ایران از وقتی چشم باز کرده در مهاجرت بوده، اما نمی‌داند مهاجرت همیشگی‌اش، کی، کجا و چگونه آغاز شده است.

صحرا کریمی کارگردان فیلم داستانی و نویسنده افغان‌ است. او تحصیلات ابتدایی خود را در ایران و دانشگاهی را در اسلواکی گذرانده‌است. این هنرمند به عنوان بازیگر نقش اول، در چند فیلم فارسی نیز ایفای نقش کرده‌است. او از دانشگاه هنر و فیلم جمهوری اسلواکی دوکتورای کارگردانی فیلم داستانی دارد و هم‌اکنون رییس افغان فیلم است (رییس سینمایی افغانستان )

صحرا در سال ۱۳۶۴ در ایران به دنیا آمد . پدرش از اهالی جوی میر هزار سنگ تخت بندر، منطقه‌ای در ارزگان قدیم (دایکندی فعلی) و مادرش از اهالی بدخشان است.او تحصیلات دوران ابتدایی و متوسطه را در ایران سپری کرد. وی در زمینه بازیگری اولین نقش خود را در فیلم دختران خورشید به کارگردانی مریم شهریار (برندهٔ جایزه در فستیوال‌های جهانی فیلم مونترال و براتیسلاوا در سال ۲۰۰۰ میلادی) بازی کرد. او در سن ۱۶ سالگی اولین تجربه بازی در فیلم را کسب کرد. صحرا در سال ۲۰۰۱ میلادی ،بعد از شرکت در فستیوال جهانی فیلم براتیسلاوا از ایران خارج شد و در اسلواکی تقاضای پناهندگی کرد.

رشته مورد علاقه  اش در مکتب ریاضی و فیزیک بود. صحرا برای مدتی کوتاه دانشجوی رشته مهندسی بود. او دارای دو مدرک لیسانس در رشته کارگردانی فیلم مستند و کارگردانی فیلم داستانی،مدرک فوق لیسانس در رشته کارگردانی فیلم داستانی و مدرک دکترا در رشته کارگردانی فیلم داستانی با گرایش نشانه‌شناسی و زیبایی‌شناسی در سینما است.

سیتا قاسمی، يكی از آواز خوانان جوان و موفق موسيقي افغانستان است كه درزمان كم توانست، شهرت جهانی كسب كند. سيتا قاسمي؛ درشهر کابل دیده به جهان گشود  و تا صنف دهم در مکتب پنجصد فامیلی درس خوانده اما در دوران  جنگهاي داخلي  مجبور به ترك كشور گرديد.

وي ابتدا به پاکستان پناهنده شد و دركمپ ناصرباغ پشاور، مثل ساير افغانها زنده گی پر از مشكلات و تلخي ها را شروع كرد، سپس به آلمان رفت و در شهر فرانكفورت آن كشور، اقامت نمود و تاحال درآنجا زنده گی می كند.

اين هنرمند چندی قبل در سومین جشنواره ی” تقدیرازهنرمندان و موسیقی دانان  افغانستان” كه درایالت کالیفورنیای امریکا برگذارگرديده بود، به چند تن ازهنرمندان افغان  جوایزو تحایف اهدا گردید كه از آن جمله سيتا قاسمي به دریافت جایزهء بهترین آوازخوان جوان افغانستان مفتخرگردید.

سيتا قاسمی آواز خوانی است كه در بین تمام مردم افغانستان به خصوص طبقه جوان علاقه مندان خاص خود را دارد، تعدادی از مردم به اين باور اند كه سيتا قاسمی از فاميل وحيد قاسمی  (هنرمند مشهور) كشور است، ولی آقاي وحيد قاسمی چندی قبل اين ادعا را بي اساس خواند  ودرمصاحبۀ با هفته نامه مرسل، رشته فاميلی اش با سيتا قاسمی را رد نموده گفت:”سيتا را فقط به خاطر استعداد هنری اش می شناسم و با وی هيچ رابطه يا قرابت فاميلي ندارم."

سيتا قاسمي آواز خوانی است كه در سن  بسيارخورد، كار های هنری اش را آغاز نمود  و تا حال كارهای متعددي دربخش هنر موسيقي انجام داده است.

سيتا قاسمی بيش از ۲۰ پارچه آهنگ دارد كه عبارت اند از: تراقسم به خدا ای بی وفا یادم کن- منهم دختر كوچي صدايم مثل طوطي-  يارك بی وفايم- اسلام عليكم هموطن عيدت مبارك-  به تصويرم چه ميبيني …  از آهنگهای مشهور سيتا قاسمی است.

سيتا قاسمي علاوه بر اينكه به تنهايی می خواند، باچند تن از هنرمندان شناخته شدهء كشورآهنگ   های دوگانه ای رانيز سروده است  که از جمله میتوان از آهنگهای دوگانه ای او با ولی ، بشیر همدرد، آریس پرویز، وديگر هنر مندان كشور نام برد که آهنگهاي دوگانه گی اش نيزمثل ساير آهنگهايش محبوبیت زیاد پیدا کرده است . سيتا قاسمی نه تنها آواز خوان خوب است، بلكه يك شاعر وكمپوزيتور لايق نيز می باشد و در ساختن موسيقی دسترسی كامل دارد ، کمپوز و شعر های یک تعداد آهنگ های اش از خودش می باشد.

از جمله آهنگ های وی “به تصویرم چه میبینی خودم را بنگر”،آهنگ دوگانه با بشیر همدرد” دلی اهلی محبت درد دارد”،وآهنگ دوگانه با اریس پرویز”دل پریشانم چشم گریانم” مي باشد.

این آواز خوان جوان تا اکنون چند آهنگ خود را ویدیو کلپ ساخته و مشغول ساختن آهنگهای جدید و ویدیو کلپ های جدید برای علاقه مندان خود است.

سازمان جهانی مهاجرت اعلام کرده که از آغاز سال جاری میلادی تاکنون بیش ۳۵۰ هزار مهاجر افغان از ایران و پاکستان به افغانستان بازگشته‌اند..

این سازمان در گزارشی که به این تازه گی ها منتشر کرد گفته که در این مدت ۳۵۱ هزار و ۷۴۴ مهاجر از مرزهای نیمروز و هرات به افغانستان بازگشته‌اند.

سازمان جهانی مهاجرت گفته از این میان ۳۴۹ هزار و ۸۷۳ نفر از ایران و یک هزار و ۸۷۱ نفر از پاکستان به کشور عودت کرده‌اند.

این سازمان تاکید کرده که بیش از ۹۷ هزار نفر به صورت اجباری از ایران اخراج شده‌اند.

در این گزارش آمده است که اخراج مهاجران افغان از ایران در هفته‌های اخیر به صورت قابل توجهی افزایش یافته است.

مشکلات مهاجران افغان در ایران از مسایل مورد بحث هیات بلند پایه افغانستان در تهران

سازمان جهانی مهاجرت گفته تیم‌های صحی این سازمان از آغاز سال جاری میلادی برای حدود ۱۶۰ هزار از مهاجران در گذرگاه‌های مرزی ایران خدماتی صحی ارایه کرده است.

در این گزارش گفته شده که طی یک هفته گذشته نیز بیش از ۱۲ هزار مهاجر افغان از ایران و پاکستان به افغانستان بازگشته‌اند که این رقم، افزایش سه درصدی را نسبت به هفته قبل‌ آن نشان می‌دهد.

کاتب علی که با خانواده شش نفری اش در ایران زندگی می کرد و زمانی که پسر بزرگش را در هنگام به رودخانه انداختن مهاجرین افغان توسط پولیس ایران در مرز از دست داد کوچ و بارش را جمع کرد و راهی افغانستان شد او می گوید :" روز به روز شرایط زندگی و از همه بدتر اینکه قسی القلبی پولیس ایران مرا وادشت تا کشورم را نسبت به ایران ترجیع بدهم حداقل مهاجر گفته نمی شوم و اگر هم در افغانستان در انتحاری کشته شدم کشته  شدنم را بر زندگی با حقارت در ایران ترجیع می دهم ."

شبانه بهروزی زن دیگری است که هنگام شوهرش جانش را در کار های شاقه در ایران از دست داد با اطفال خورد و ریزه اش خود را به مرز ایران و افغانستان رساند .او می گوید: "قبل از اینکه بچه دار شوم با شوهرم به ایران آمدم و ده سال را در آنجا گذشتاندیم شوهرم در یک فابریکه کار می کرد و صاحب کار نصف معاش را کم می کرد و می گفت همین که به پولیس معرفی اش نمی کند و اسمش را ایرانی داده است باید معاشش را نیم کند با آنهم شوهرم قبول داشت اما بعد از اینکه در همانجا جانش را از دست داد و من تنها و بدون مدد ماندم دوباره به هرات آمدم و با فامیل مادرم یکجا زندگی می کنم حداقل اولادهایم بدون ترس به مکتب می روند و  من هم به یاری خداوند کار پیدا کرده در وطن خود با سربلند و با افتخار زندگی خواهم کرد .

چندی قبل یک تعداد از دوستان در صفحات اجتماعی سوگمندانه نوشتند که رسول جهان بین، نویسنده  و نیکو مردی از تجسم  و قناعت و شکیبایی و خبرنگاری که سال‌ها در آن سوی کوه های انزوا و تاریکی و تبعید روزگار، طنز می نوشت و روشنایی رقم می زد، چشم‌های عزیز و نیمه روشن خود را از این زنده‌گی و روزگار کام رانی فرو بست. روانش شاد و نامش ستوده باد !

پرتو نادری شاعر و نویسنده روزگار ما که طرفداران و علاقه مندان بی شماری دارد در صفحه اجتماعی اش چنین در باره این نویسنده و طنز نویس مشهور افغانستان  نوشته است :

جهان بین در سال 1328 خورشیدی در شهر كابل چشم به جهان گشود. هنوز شانزده سال داشت كه نخستین نوشته‌هایش در روزنامۀ اتحاد بغلان به چاپ رسید و اما پس از آن كه از رشتۀ ژورنالیزم دانشكدۀ ادبیات دانشگاه كابل گواهی‌نامۀ لیسانس به دست آورد هم‌كاریش را با مطبوعات كشور دامنۀ بیشتری بخشید.

در دهۀ شصت خورشیدی جهان بین بیشتر با جریدۀ نگاه، انیس جمعه، هفته نامۀ پامیر و چند نشریۀ دیگر هم‌كاری داشت. به سال 1362 خورشیدی در هفته نامۀ پامیر كلیشه‌یی زیر نام «صدای هم‌شهری» به ابتكار او به وجود آمد.

گرداننده گان نشریه در زیر این كلیشه عمدتاً به نشر نوشته‌های طنزی می پرداختند. دست كم یك صد پارچه طنز او در زیر این كلیشه انتشار یافته است.

جهان بین در سال‌های آواره‌گی در شهر پشاور پاكستان در وضعیت ناگواری به سر می‌برد. همیشه فقر وغربت با او شانه به شانه گام بر می‌داشتند و او کولۀ بار سنگین زنده‌گی در غربت را با شکیبایی بر دوش می‌کشید.

این در حالی بود که ده سال پیش آن که رخت به زیر آسمان غربت بکشد، به اثر خون ریزی داخلی در چشم هایش، حس بینایی خود را تقریبا از دست داده بود. گویی سرنوشتش چنین بود در که تاریکی روشنایی رقم زند.

حبیب الرحمن حبیبی یکی از شخصیت های آرام و اما پرتلاش و با استعداد افغان است که در بخش رسامی و خطاطی از استعداد سرشاری برخوردار می باشد. از همان اوایل نشر مجله کلید و مرسل در افغانستان با ما همکار بود  و یا صبر و حوصله فراوان سالهای متمادی به کارش ادامه می داد . اقای حبیبی  با در نظر داشت شرایط سیاسی و اجتماعی در قالب کارتون کاستی های جامعه اش را بیان داشته و بدون هیچگونه ترس و هراس به فعالیت های هنری اش پرداخته است.

همکاری مطبوعاتی حبیبی در بخش کارتون، بر می گردد به گذشته های دور. به گفته خودش، وی در دوران ریاست جمهوری داکتر نجیب  برای جریده «نگاه» کارتون رسامی می کرد. او می گوید: «اول با جریده نگاه قرارداد همکاری بستم، به مرور زمان همکاری ام را با رسانه های دیگر مانند مجله سباوون و شوخک نیز آغاز کردم." حبیبی در جریان جنگ های تنظیمی به فعالیت هایش همچنان ادامه داده است و در زمان طالبان در کنار این که کارمند ریاست خانه سازی در وزارت شهر سازی بود خطاطی هم می نمود و مخارج زندگی خود و خانواده اش را بدست میاورد.                                                                                    

حبیبی در کنار این که مهارت خوبی در هنر رسامی دارد، می گوید هنر خطاطی نیز در زندگی وی بسیار مفید واقع شده است: «در دوران طالبان به سرای های موتر می رفتم و کار می کردم و در موترها، خطاطی می کردم."

‎حبیب الرحمن حبیبی فرزند یک صاحب منصب نظامی است که پدرش را در دوران کودکی از دست داد و تا مدت زیادی مسوولیت تهیه مخارج زندگی یک خانواده ۵ نفـره را به دوش داشت. اما اكنون وی می گوید که خودش پــدر ۴ فـــرزند است و برادرانش بزرگ شده اند.

‎ ایــن کارتــونیســت چیــره دست در ســال ۱۳۴۸ خورشیدی در شاه شهیــد کابــل به دنیا آمد و با خانواده اش مدتی در کارته نو کابل و مدتی هم در قصبه زندگی کرده است.وی در مکتب «رحمن مینه» تا صنف هفتم درس خوانده و متباقی آموزش های دوره مکتب را تا صنف دوازدهم در «مکتب قصبه» سپری کرده است.

د خپلواکی سلمه کلیزه مو مبارک شه

روز استقلال افغانستان در ۲۸ اسد به مناسبت قرارداد ۱۹۱۹ افغانستان-بریتانیا جشن گرفته می‌شود. این قرار داد منجر به روابطی بدون درگیر بین افغانستان و بریتانیا شد. افغانستان پس از شکست در دومین جنگ افغانستان-بریتانیا به یک تحت‌الحمایه بریتانیا تبدیل شد. روسیه و ترکیه از اولین کشورهایی بودند که استقلال افغانستان را به رسمیت شناختند و اما امسال که صدمین سالروز استقلال کشور بود قبل از چشن استقلال ؛ کابل شاهد پر مرگبار ترین روزش بود و بیشتر از سه صد نفر در یک روز از غیرنظامیان دریک محفل عروسی مورد حمله انتحاری داعشیان قرار گرفت. اگر چه برج خليفه بلندترين برج دنيا بخاطر صدمين سالروز استقلال افغانستان بيرق افغانستان را نمايش داد  اما غیر نظامیان افغانستان تا هنوز هم در آرزوی  و آرمان استقلال واقعی استند .

یکروز قبل از تجلیل استقلال صد سالگی افغانستان ؛میرویس دامادی که با آرزو های زیادی جشن عروسی اش را برپا نموده بود؛هنگامی که قرار بود نکاح وی با همسر زنده گی اش بسته شود, انفجاری در داخل سالون عروسی رخ داد و فضای شاد مراسم را به ماتمسرا و فضای تاریک توام با دود و آتش هم آغوش ساخت همچنان در این محفل عروسی پدری که زخم براداشته و پسرش را از دست داده است خاطراتش را چنین نوشته است:

درمحفل عروسی نشسته بودم ,عروسی یکی از نزدیکان ما بود,دلم گواهی بدی می داد با خود می گفتم خداوند این شب را بخیر بگذراند پسر کوچکم که 5 سال عمر داشت نزدم آمد و می خواست برایش جوس بخرم ,چند بار با صدای بلند گفت:پدر,پدر,پدر جان !

گفتم جان پدر بگو؛ گفت:برایم جوس بخر. دستش را در جیبم برد و با ناز کودکانه اش خود را در آغوشم تنگتر و نزدیکتر ساخت و در این هنگام صدایی دلخراشی بلند شد و انفجار نمود,نفهمیدم و بیهوش به زمین افتیدم.چشم را باز کردم فریاد زنان و مردان را می شنیدم, در یک لحظه نفهمیدم چی صورت گرفته کاملا گیچ بودم همینکه به فکر آمدم احساس درد شدید از ناحیه پاهایم کردم یکبار متوجه شدم مرا در امبولانس انداخته اند و یک پایم بسیار شدید زخم برداشته است,پسرم بیادم آمد و فریاد زدم قاسم!قاسم!قاسم کجاست؟

اما آنقدر فریاد زنان و کودکان فضا را گرفته بود که کسی کمترمی توانست صدایم را بشنود,درد شدید پا هم مرا بیچاره ساخته بود و نمی توانستم خود را حرکت بدهم و در این هنگام یادم آمد که هنگام انفجار قاسم در آغوشم بود,همه جا شهید و زخمی بود,همه جا خون انسانها بود,اطفال در خون می تپیدند,زنان و مادران فرزندان شان را صدا میزدند و بر سرو صورت خود زده و من در پی گمشده یی خود قاسم بودم.احساس کردم در بغلم چیزی غربیه ای است, دست بردم تا لمس کنم اما کاش چنین نمی کردم,آن توته جگرم بود,پاره تنم بود,عضو بدن گمشده ام بود.بلی آن دست قاسم بود که قطع شده بود و همچنان بر جیبم آویزان مانده بود.تحمل کرده نتوانستم و با فریادی از هوش رفتم .نمی دانم چند ساعتی بیهوش بودم زمانی که بهوش آمدم در شفاخانه بودم،پاها,صورتم و قسمت های از دستم زخم برداشته و همه را داکتران بسته بودند اما از قاسم احوال نبود,فریاد زدم پسرم،پسرم قاسم کجاست،یکی از نزدیکان ما آمد و اشک در چشمانش جاری بود و می گریست,گفت:قاسم کشت آخرتت شد.

به دنبال شیوع ویروس و شایعات بسته شدن تمام مرزها، گران شدن قیمت مواد خوراکی، مخصوصاً آرد در بازار های بزرگ افغانستان افزایش یافته است. روز های اخیر ما شاهد کمبود مواد خوراکی و ارتزاقی در مارکیت های شهر های بزرگ افغانستان بودیم که دولت مردان افغانستان بلند رفتن قیمت مواد خوراکی و ارتزاقی را توطئه احتکار کنندگان خواند و از باز بودن مرز های کشور هم حرفِ داشتند، همچنان رئیس دولت دستور توزیع ۲۴ هزار تن گندم را از ذخایر استراتژیک دولتی به قشر آسیب پذیر صادر نیز کرد؛ با آن هم، موجودیت شایعات بسته شدن تمام مرزها، گران شدن قیمت مواد خوراکی مخصوصاً آرد در بازارها افزایش یافت. در شهر کابل، روز گذشته قیمت یک کیسه(بوری) پنجاه کیلویی آرد از ۱۵۰۰ افغانی که حدود ۲۰ دالر آمریکائی می شود به ۲۵۰۰ افغانی یعنی ۳۳ دالر آمریکایی رسید.

از سوی دیگر اگر مردم هم قرنطینه را مراعات کنند نه دولت و نه کدام مرجعی است تا به آنان مصارف معیشت زندگی و خوراک شان را بعهده گیرد و از اینکه نزدیک به ۶۰ درصد مردم افغانستان زیر خط فقر زندگی می‌کنند و می‌گویند اگر یک روز در خانه بمانند و کار نکنند، گرسنگی پیشتر از کرونا آنان و خانواده‌شان را می‌کشد.

جانمحمد  یکی از دستفروشان شهر کابل با اشاره به اخباری که شنیده، می‌گوید: هم‌اکنون، کوویدنزده در نزدیک به نیمی از افغانستان شیوع یافته و با گذشت هر روز درحال گسترش بیشتر است، اما ما نیز ناگزیر که برای نفقه خانواده به دنبال کارخود باشیم.

 به باور خیلی‌ها اگر روند شیوع ویروس کرونا همینگونه ادامه یابد، فاجعه‌ای بدتر از ایران و ایتالیا در انتظار افغانستان شکننده قرار خواهد داشت.

باشندگان ولایت های بامیان و دایکندی از افزایش سرسام آور بهای مواد خوراکه به دلیل نگرانی از شیوع ویروس کرونا شکایت کردند. فروشندگان استدلال می کنند که قیمت مواد خوراکه در مزار شریف و کابل افزایش یافته است.

بزکشی، یکی از بازی های سنتی در افغانستان است که در فصل‌های خزان و بهار در دشت‌های شمال و شمال شرق افغانستان برگزار می‌شود.

بزکشی در افغانستان از حمایت دولتهای متوالی برخوردار بوده است؛ این بازی در میان مردمان آسیای میانه و افغانستان از جمله ازبکها، قرقیزها، ترکمنها، هزاره‌ها، تاجیکان، و پشتونها انجام می‌شده است و بعضاً هنوز هم انجام می‌شود.

بزکشی مسابقه‌ای است که تاریخ ایجادش به دوران باستان باز می‌گردد. نام این ورزش به معنای کشتن بز است که از شکار بزهای کوهها توسط قهرمانان اسب سوار استنتاج شده است. امروزه اسب سوار یا تیمی که در این مسابقه شرکت می‌کند باید نعش این بز را به خط پایان برساند آن هم به عنوان نفر اول.

در افسانه‌ها آمده است که این ورزش برای اولین‌بار در حوزه دریای  آمو انجام می‌شده است. ترکان آن دیار و دیگر مردم آن منطقه از اسپ‌های آن مناطق به سمت افغانستان کنونی مهاجرت کرده‌اند و از اسب بعنوان یک وسیله که در جنگها به کارشان می‌آمده است استفاده می‌کردند. معروف است که دو نوع اسب متعلق به افغانستان هستند. قتغن یک اسب نیرومند است که به قدرت و پایداری شهرت دارد. البته اسب دیگر از قتغن بزرگتر است و در فاریاب و بلخ بیشتر حضور دارد. هر دوی این گونه اسبها برای بزکشی پرورش می‌یابند و مورد استفاده قرار می‌گیرند. اسب سوار نیز معمولا مردان هستند که به این ورزش عادت دارند.البته بازیکنان بزکشی يا چپ‌اندازان، گاه برای کسب مهارت به سالها تمرین نیاز دارند.

ورزش بزکشی علاوه بر افعانستان، در آسیای مرکزی و در بین مردم سرزمین‌های تاجیکستان، قرغزستان، اوزبیکستان و ترکمنستان نیز رواج دارد. در برخی نوشته‌های تاریخی آمده است که مسابقات بزکشی در افغانستان به قرن یازده و دوره چنگیز خان مغل باز می‌گردد.

برخی نیز تاریخ بزکشی را به زمان لشکر کشی‌های اسکندر مقدونی نسبت می‌دهند. زمانی که پهلوانان آریایی به لشکر  دشمن شبیخون می‌زدند و افراد دشمن را زنده از اردوگاه‌های شان با خود می‌آوردند.

بعد‌ها این مهارت جنبه ورزش به خود گرفت و برای نمایش و سرگرمی آنجام شد.

گاهی  ما انسانها فراموش می کنیم که عشق دلیل زنده مانده است و گاهی هم فراموش می نماییم که نوروز آمدنی است و  یگانه دلیل عشق ما با طبعیت و انسان می باشد.

 نوروز است که  پیام اور مهر و محبت و دوستی است  و ما را وا می دارد تا دوست داشتن را بیاد آوریم  و با  دوکلمه زیبای (نوروزت مبارک) به همدیگر لبخند  بدهیم.

همانگونه که نوروز را شعر بی غلطی خوانده اند که پایان رویا های ناتمام را تفسیر می کند؛ شاعران کهن و معاصر دری زبان هر کدام به نوعی نوروز را ستوده اند و شعر های زیبایی را ثبت تاریخ ادبیات نموده اند :

منوچهری گفته است :

نوروز بزرگم بزن ای مطرب امروز

زیرا که بود نوبت نوروز به نوروز

کبکان دری غالیه در چشم کشیدند

سروان سهی عبقری سبز خریدند

بادام بنان مقنعه بر سر بدریدند

شاه اسپرمان چینی در زلف کشیدند

سعدی شیرازی گفته است :

برآمد باد صبح و بوی نوروز

به کام دوستان و بخت پیروز

مبارک بادت این سال و همه سال

همایون بادت این روز و همه روز

در حد امکان باید بدانیم که چه کسی پشت این جنایت ها پنهان است  و چه هدف دارد؟ سود این حملات  به جیب کی می رود ؟

رویداد ۲۳ ثور در دشت  برچی در شفاخانه نسایی وولادی که منجر به  قتل 14 زن و کودک و زخمی شدن 16 تن دپگر شد شاید در طول دو دهه، مورد استثنایی باشد. در خلال این دو دهه انواع حملات تروریستی را شاهد بودیم، اما قتل نوزاد و زنان در حال زایمان، توحش بی‌سابقه‌ای است. قتل نوزادان و مادران در حال زایمان پیام خاص و هدف خاص دارد.

ما برعلاوه اینکه این عمل نابخشنودی این انسانهای بی رحم و نا مسلمان را تقبیع می کنیم ؛ خود را در غم خانواده های این حادئه شریک می دانیم و دراینجا نظریات مردم  را می گنجانم که در صفحات اجتماعی ،تلویزیون ها و افغانهای کانادا بیان شده است  .

احمد علی گفته است :

سیاستی که ناانسانی بود، دوام آن به ریختن خون بیگناهان ضرورت دارد. اما در کنار فرضیه دخالت حکومت در تشدید ناامنی و ترور، فرضیه دیگر می‌تواند این باشد که بازیگرانان اصلی، به خصوص ایالات متحده آمریکا، شاید بخواهد با تشدید ناامنی و خشونت دمار از روزگار مردم برآرند تا زمینه برای ورود طالب مهیا و فرصت هرنوع مخالفت احتمالی نابود شود.

اینکه پس از هر حادثه تکرار کنیم که کار دشمنان ملت افغانستان است، بلاهتی است که تنها یک وقیح ابله از تکرار آن خسته نمی‌شود

در واقع ما را به مرگِ داعش می‌گیرند تا به تبِ طالب راضی شویم، نوزادان ما را به رگبار می‌بندند تا زنده ماندن را به آرزوی ما تبدیل کنند. کلی‌بافی‌های احمقانه مواجب‌بگیران خوش‌خیال، ارزش ندارند. آنان ادای وظیفه می‌کنند، نه همدرد مردمند و نه دلواپس نظام سیاسی. اما، ما حق داریم بدانیم که برای چه کشته می‌شویم. کی ما را می‌کشد و چرا می‌کشد؟ از دلسوزان اهل اطلاع می‌خواهم که اطلاعات و تحلیل‌های مسوولانه شان را شریک کنند، تا کم و بیش بدانیم که چه چیزهایی در شرف وقوع است و در دور و بر ما چه اتفاقاتی در حال افتادن است.

در این هفته تصاویری زیادی از اجساد گرفته شده از رودخانه مرزی هریرود در شبکه‌های اجتماعی همرسانی شده که ادعا می‌شود توسط مرزبانان ایرانی به رودخانه انداخته شده‌اند.

یک شهروند افغان که مدعی ‌است به تازگی توسط نیروهای مرزی ایران، رد مرز شده‌است، به بی‌بی‌سی گفت است که حدود پنجاه و هفت تن از اتباع افغانستان که به صورت قاچاق وارد خاک ایران شده بودند، توسط مرزبانان ایرانی بازداشت و به رودخانه انداخته شدند.

یکی از افرادی که مدعی است با قربانیان همسفر بوده‌، به خبرنگار بی‌بی‌سی گفت که آنان بعد از این که توسط نیروهای مرزی ایران بازداشت شدند، "مورد آزار و اذیت قرار گرفتند" و حتی مرزبان آنان را "کاملا لچ کردند."

او مدعی است که مرزبانان آنها را مجبور به کار اجباری کرده و بعد سوار مینی‌بس کرده و رد مرز نمودند. او گفت که سربازان آنان را کنار رودخانه مرزی هریرود آورده و آنان را مجبور کردند که از منطقه ازرودخانه بگذرند در حالیکه  آبش خیلی عمیق بود..

او مدعی است که از ۵۷ نفر "۲۳ نفر در آب غرق شده و جان دادند" و بقیه نیز به نحویی خودشان را از رودخانه کشیدند.

او که با جسد قربانیان به هرات آمده بود به خبرنگار بی‌بی‌سی گفت که هفت جسد را موفق شده از آب کشیده و بقیه را آب برده است. خبرنگار بی‌بی‌سی در غرب افغانستان نیز گفته است که شش جسد به شهر هرات منتقل شده است.

همچنین در تصاویری که در شبکه‌های اجتماعی همرسانی شده تصاویر پنج جنازه نمایش داده می‌شود که یک کودک نیز در میان آنان است.

رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی افغانستان تعداد نجات‌یافتگان را متفاوت ذکر کرده و گفته‌اند بین ۵ تا ۲۳ از آنان غرق شده یا سرنوشت‌شان نامعلوم است.

هنوز نتیجه تحقیق قضیه چگونگی غرق شدن مهاجرین افغان در ایران روشن نشده است که حادثه دیگری برای مهاجرین افغان در ایران اتفاق افتاد.

پس از نشر گزارش ها در باره آتش گرفتن موتر حامل مهاجرین افغان در شهر یزد ایران، سفارت افغانستان در تهران با تايید این رویداد از آغاز بررسی های جدی در این باره خبر داد.

عبدالغفور لیوال، سفیر افغانستان در تهران همچنان پذیرفت که در نتیجه آتش گرفتن یک موتر حامل مهاجرین افغان در شهر یزد شماری از مهاجرین افغان جان باخته اند و شماری هم زخمی شده اند.

 او در این باره گفت:«از مجرای دیپلوماتیک مسئله را با مراجع مربوط ایران شریک ساخته ایم، ما جداً کار می کنیم تا حقیقت این موضوع را دریابیم، شخصآ خودم به یزد می روم و از نزدیک از مجروحین دیدار می کنم."

 وزارت خارجه افغانستان با پخش اعلامیه ای به پیگیری و حقیقت یابی چگونگی کشته شدن مهاجرین افغان در یک رویداد ترافیکی در شهر یزد ایران تاکید کرده است.

 بربنیاد اعلامیه وزارت امور خارجه در یک رویداد ترافیکی که برای ۱۳ تن از مهاجرین افغان در شهر یزد ایران رخ داده است  ۳ تن جان باخته اند و ۴ تن دیگر زخمی شده اند.

 در بخشی از اعلامیه وزارت امور خارجه آمده است:«وزارت خارجه در تماس با مراجع ذی ربط جمهوری اسلامی ایران، تلاش دارد تا معلومات دقیق و درست از چگونگی وقوع این حادثه دریافت نموده و در روشنایی آن اقدامات لازم و عملی اتخاذ نماید.

 در برخی از خبرگزاری های دولتی ایران گفته شده است که این رویداد روز چهار شنبه رخ داده است و سه سرنشین این موتر به کلی سوخته اند و وضعیت شماری از زخمیان این رویداد نیز وخیم گفته شده است.

این خبر گزاری ها به نقل از مقام های ایرانی نگاشته اند که موتر حامل مهاجرین  با کتاره های آهنی کنار جاده برخورد کرده است.

در همین حال تصاویری که در رسانه های اجتماعی دست به دست می شوند، نشان می دهند که یک موتر آتش گرفته است و چند سرنشین آن در حال سوختن هستند. همچنان در تصاویر دیده می شود که دو تن از مهاجرین افغان در کنار جاده فریاد و ناله می کنند.

در فهرست سال 2019 مجلۀ فوربس، چهار جوان افغان به عنوان جوانان کارآفرین و موفق معرفی شده است.

مجلۀ فوربس همه ساله جوانان زیر 30 سال را که در کشورهای مختلف جهان در عرصه های گوناگون کارآفرینی ونوآوری، دستاورد و ابتکاراتی داشته و تغییرات چشمگیری در جامعه ایجاد کرده اند، معرفی می کند. در فهرست سال 2019 این مجله چهار جوان از افغانستان، سه زن و یک مرد، قرار دارند. شبنم راسخ، تمنا عاصی، فرشته کریم و مرتضی بهبود این چهار جوان موفق استند.

شبنم راسخ،۲۹ ساله، یکی از بنیانگذاران نهاد "مکتب رهبری افغانستان" است. این نهاد برای بالا بردن کیفیت تحصیل دختران تلاش می کند.

تمنا عاصی، ۲۶ ساله، از رشتۀ طب فارغ شده است و در بخش آگاهی دهی دربارۀ حقوق کودکان و زنان فعالیت داشته است. خانم عاصی و تیم همراهش در آگاهی دهی در مورد منع آزمایش باکره گی در افغانستان نقش ارزنده یی داشته است که در نتیجۀ فعالیت های او و سازمانش، آزمایش باکرگی در افغانستان غیر قانونی اعلام شد

فرشته کریم، ۲۷ ساله، یک کتابخانۀ سیار را در شهر کابل به نام "چهارمغز" با استفاده از یک بس شهری تاسیس کرد. کتابخانۀ چهارمغز با سفر به کوچه های شهر کابل و توقف در کنار مکاتب برای کودکان فرصت دسترسی به کتاب را فراهم کرده است. خانم کریم در این بس برای کودکان کتاب می خواند.

مرتضی بهبود، یکی از بنیانگذران رسانۀ آنلاین فرانسوی به نام "گیتی نیوز" است که در آن شمار زیادی از خبرنگاران پناهنده مشغول به کار استند. آقای بهبود در سال 2015 افغانستان را بنا به تهدید های امنیتی ترک کرد و در شهر پاریس "گیتی نیوز" را تاسیس کرد تا خبرنگاران پناهنده که به فرانسه می آیند، بتوانند در رشتۀ خبرنگاری کار کنند.

همچنان به اساس گزارش سایت بی بی سی شکردخت جعفری از ولایت دایکندی در مرکز افغانستان توانست اختراع دستگاه "دوزسنج" ثبت تششعات پرتو درمانی سرطان را در بریتانیا ثبت کند. او خودش سرطان دارد و پدرش در اثر این بیماری جان داده است. اما وی امیدوار است که دستگاه جدید به کمک بیماران سرطانی بیاید.

به گزارش سی‌‌آی‌سی‌نیوز، برخی از مراکز درخواست ویزای کانادا در شهرهای مختلف جهان بازگشایی شدند.

از ماه مارچ و به خاطر همه‌گیری کووید-۱۹، بسیاری از این مراکز بسته شدند. اما چند روزی است روند بازگشایی این مراکز آغاز شده است. مراکز اربیل (عراق) و نیز دبی و ابوظبی (امارات متحده عربی) از جمله مراکز مستقر در خاورمیانه هستند که برخی از متقاضیان خواستار ویزا به آنها مراجعه می‌کنند.

دفاتر درخواست ویزای کانادا همچنان در دو شهر مختلف ترکیه از روز چهارشنبه (۸ جولای) دوباره فعالیت خود را آغاز می‌کنند. البته این بازگشایی به صورت کامل نبوده و ارائه فقط برخی از خدمات پیشین این مراکز ادامه می‌یابد. دو مرکز صدور ویزای استانبول و آنکارا به خاطر نزدیکی به ایران، از اصلی‌ترین مراکزی هستند که بیشتر متقاضیان مهاجرت یا اخذ ویزه به آنها مراجعه می‌کنند.

اگر شما و یا یکی از بسته گان تان میخواهد برای تحصیل به کانادا بیاید و درس بخواند این پنج توصیه مهم شما را کمک می کند تا سریعتر تصمیم گرفته و تحصیلات عالی را در کانادا ادامه بدهید .

در قدم نخست رشته تحصیلی ،دانشگاه و یا کالج مورد نظر تان را مشخص کنید.

کانادا دارای دهها دانشگاه و یا کالج به سطح بالا است  که انواع مختلف دوره های تحصیلی را ارایه میدهد از دیپلوم یک ساله گرفته تا دوره های لیسانس ، ماستری و دوکتورا وجود دارد وهمه بسته به علایق و انتخاب شما دارد .از گذشته ها در کانادا رایج بود که برنامه های حرفه ای و فن را در کالج ها و بیشتر برنامه های اکادمیک را در دانشگاه ها تمرکز می کردند و امروزه هم سعی دارند هر چه بیشتر آموزشهای عملی را در دوره های گوناگون بگنجانند و شما در برنامه های تحصیلی با کار عملی یا  کو .آپ پروگرام شرکت کنید و چه دانشگاه باشد و یا کالج باید از نوع (دیزاینت لرننگ انستیتوت یا دی ال ای) باشد و مهمتر اینکه کالج و دانشگاه انتخابی شما صلاحیت لازم برای دریافت مجوز کاربعد از فارغ التحصیلی  شما را داشته باشند.

دوم مصارف تحصیل تان را معلوم کنید و فرصت های اسکالرشیب را پیدا نمایید.

شما در هنگام تحصیل مصارف و یا فیس محصلی  را می پردازید این فیس می تواند از 15 هزار دالر تا 45 هزار دالر در سال باشد.همچنان مصارف دیگری از قبیل کتابها و بیمه ومخارج زندگی تان را هم باید بپردازید.این مصارف نظر به کالج و دانشگاه انتخاب شده تان و نظر به موقعیت آن متفاوت است.موضوع معلوم نمودن مصارف تحصیلی تان بخصوص درهنگام اپلای کردن برای  ویزه تحصیلی اهمیت زیاد دارد و نفهمیده همه شرایط را قبول نمی کنید و ضمنا به کارمند سفارت کانادا که ویزه شما را صادر می کند باید نشان بدهید که پول لازم برای مصارف تان را دارید.

همچنان شما بعد از آمدن به صفت محصل بین المللی اجازه 20 ساعت کار در هفته را داریدکه در آمد آن میتواند به مصارف تان کمک کند و در پهلوی آن تجربه کار کانادایی را هم داشته باشید.برای دانشجویان نخبه و لایق راههایی برای دریافت اسکالرشیب و کمک مالی وجود دارد بخصوص در دوره های ماستری و دوکتورا که با تحقیق و پژوهش همراه استند.

سوم بجز از شهر های کلان کانادا به شهر های کوچک کانادا هم فکر کنید.

این درست است که دانشگهای تورنتو ، مونتریال وونکوور داری شهرت جهانی استند اما دانشگاهها و کالج های بسیار معتبری دیگر هم در سراسر کانادا وجود دارند که از هلیفکس در نواسکوشیا و منیتوبا و تا ویکتوریا در بریتش کلمیبا میتوانید آنها را پیدا کنید. اگر قصد دارید بعد از فراغت از تحصیل در کانادا بمانید و کارکنید برای تان  هر ولایت کانادا برنامه های ویژه ای دارند و  هدف شان حفظ فارع التحصیلان درهمان محل است .

چهارم مهارت در لسان های بین المللی کانادا داشته باشید

در کانادا شما به یکی از دو زبان انگلیسی و فرانسویی تحصیل خواهید کرد و ورود به هر یک از کالج ها و دانشگاه ها منوط به آن است که شما تسلط کافی به یکی از این دو زبان داشته باشیدو برای نشان دادن تسلط بر زبان قبل از همه امتحان لسان را بدهید تا کالج و یا دانشگاه مورد نظر تان متقاعد شود که شما در لسان مشکل ندارید و شما را بدون قید و شرط بپذیرد .اگرچه آموختن لسان در داخل کالج و دانشگاه شما هم موجود است اما بالای صدور ویزه تان تاثیر خواهد گذاشت و برای پذیرش تان شرایطی را برای تان خواهد گذاشت و قبل از  شما کسانی را زودتر ویزه میدهند که تسلط بر زبان دارند و بعد به شما توجه خواهند کرد.

پنجم اینکه اسناد تحصیلی ، مدارک و اپلی کیشن ها را به موقع آماده کرده و ارسال نمایید.

علاوه بر تجربه اکادمیک؛ شما این فرصت را خواهید یافت که بعد از فراغت از تحصیل درکانادا کار کنید و بمانید. بنا پروسه اپلای کردن برای ویزه تحصیلی و حفظ وضعیت تان به عنوان یک محصل بسیا رمهم است .پس مراقب آینده تان باشید و از همه جزییات خود را آگاه بسازید و همه موارد را رعایت کنید و اسناد تحصیلی و هرمدرکی را که  میخواهند به موقع و بدون اینکه تاریخ دریافت آن بگذرد آن را تکمیل نموده و تحویل بدهید تا هیج مانعی برای تحصیل قانونی تان درکانادا وجود نداشته باشد. بعد از دریافت پذیرش دانشگاه و قبول نمودن تان در دانشگاه ،اولین کاری که باید انجام بدهید اپلای کردن برای ویزه تحصیلی است  و بعد از شروع تحصیل؛ باید به موقع برای  تمدید یا تغییر وضعیت تان اداره مهاجرت را در جریان بگذارید و مهمتر اینکه بعد از وردو به کانادا برای اپلای نمودن به کار هم اقدام نمایید تا پروسه بعدی قبولی مهاجرت و زندگیتان را در کانادا آسان بسازد. بصورت مختصر  اینکه خود را فعال و کارکن معرفی کنید .استند کسانی که بعد از  تحصیل نتوانسته اند در کانادا زندگی کنند چون در جریان تحصیل کار نکرده اند و تجربه کار کانادایی را نداشتند. بنا بعد از ختم تحصیل از آنها خواسته شده است  که دوباره به وطن شان برگردنند اما شما این موقع را مساعد نسازید و از قبل آماده باشید.

 به امید موفقیت تان در این پروسه .