اوج سماع

فرض کن برف بوسه‌ی باشد

که بهم می‌چسپد!

بی‌گمان هر کی از هرجا که است

خواهش کوه کوهی برفی را

بر زمین های خویش می‌خواند.

چه کسی است که این کوله بار سردی را

بر چانه های زرد و خشک

ننشاند؟

زمستان ابدی نیست

دیر نمی پاید

زاغ‌ها مرده اند

و یا شاید،

کوچ کرده به سمت بدخو ها

گویی اقلیم روی گشتانده

سرد سیرش به گرم‌سیر رود

خرس قطبی

به انقضای زمان

راه را گم کرده است.

برای یک دل عاشق

برف بد نیست

باد و باران هم

وسعت دید هرچه زیباتر

راه آسایش هم فزون باشد

دیده ی تار و تاریکم

مایه‌ی شوم بینش هاست

ضرب و جمع خود فزون کند ما را

واه …اگر همدم قسمت باشیم

راه منفی بسوی کج رو هاست

کسر و شانم ز راه برون باشد

گرم و سردم مکن ز برف تنم

دیرگاهی ست سپید می پوشم.

نرگس «هاشمی»

با گروه پادگانه و همسرایی با زن،شعر، آفرینش

زندگی ترشدن شانه‌ی شبگیر منست

چتر را باید بست

فکر را باید شست

نهراسید ز ابر !

نهراسید ز باران و تگرگ

شانه ها خالی نیست

بار را باید بست

عشق را باید جست

رخت را باید شست

زندگی تر شدن شانه‌ی شبگیر منست

به حمام باید رفت

تر شدن چیزی نیست

هرکی از آب روان سود بجست

یاری منست

زندگی تر شدن شانه شبگیر منست

ابر را باید دید

تا که خود قطره شود از تن من

و ببارد به زمین

چرک را باید شست

تا گل آلوده نشود کفش و کف پای کسی

نرگس هاشمی

پادگانه

سخن از بی مهری دریا

لب آبی که نخوردیم

دهن ما گم شد

هرکجا ماهی وحشی

که به ما حمله نمود

خون ما تلخ شده، عطر دیروز ندارد

صبر کردیم به دریا رسیم

تا رسیدیم، دریا خشکید

طالع ما، همه در خشکسالی ست

پس دروغ است؛صبر بهر شیرین دارد

شهد و پروین دارد

شیشه ها دل گشته

همه سخت اند و دولا

زود زود راهی امواج غرور

لب شان بی خنده

شادی موج به عقاب رسد

تاثیر آب و هواست

یا که اقلیم خدا

ز زمین سیر شده

یا که ما در خوابیم.

ن.ه

پادگانه

برای پرواز بُلند به سمت رویاها

منتظر عقاب نیرومند ننشستم

بر بال های فرشته گان آسمان شفاف هستی

و بر رمز کهکشان نور

از آن‌ سوی دریا چشم گشودم و

به جای خزیدن بر روی زمین بینوا

دلبسته‌گی را

از گوشت و پوست و استخوانم بر داشتم و

با سبک بالی به مظهر لایکوتی بیکران هستی

پی بردم تا به زمین میخکوب نشوم

گاه گاهی احساسی در من چنگ میزند

گویی پرواز بلندم را طاووس ها خورده اند

هرقدر بلند پرواز کردم و

از نظر ها ناپدید شدم

از انظار زمینیان نیز افتیده و کوچکتر شدم

دیگر تا پرنده ها از آسمان گم نشوند

پرواز نخواهم کرد

چون:

خونین جگران باغ دلم نوشیدند

بر پیکر من خاک سیاه پاشیدند

از چشم ترم کوه حسودان پر شد

بر خوب و بد ما که نیاندیشدند.

ن.ه

پادگانه نیایش

ز درد دوریت این دل کباب است

هوای بودنت با من چو خواب است

نمی پرسی نمی آیی به خوابم

مگر قهری؟! که رویت در نقاب است

فقط با یاد تو من زنده استم

وگرنه زنده‌گی بر‌ من عذاب است

نه گل بوی تو دارد نی چمن بو

تو گویی جمله‌گی ها در حجاب است

چه ایامی خوشی که با تو بودم

همش همواره بر من ذکر ناب است

کنون آواره و دور از تو ای دوست!

زمین سخت و جهان بر من خراب است

نرگس هاشمی

پادگانه

زیر نور خورشید با تو،

چهره ات در لبانم لبخند کاشتند

با نگاه پریشان

چشمان بادامی ترا

با گندم زار محبت در افق رویاهایم

چی عاشقانه می کارم.

…

در جزیره مهتاب

تا صبحدم بیدار می مانم

با چشمان باز

زیر نور خورشید

با گندم زار محبت در افق رویاهایم

یاد ترا عاشقانه می کارم.

…

آه آن شب !

رخ ماه ای که به دریا افتاد

آبها صاف و زلال

چشم ما خیره به آن آب قشنگ

دختری پر زد و رفت

که به مهتاب رسد.

ن.ه

یک روز یک غریبه

از پشت پنجره شفاف که رنگ و جلایش او

چشمم را روشن نمود

با صدای آشنایی پیوست

در دلها خانه کرد و جا ساخت

سالها با او گذشت و آرزو ها پر بار تر شده در تلاش تکاپو و جست و خیز به سمت آسمانهای بیکران به پرواز در آمدند

همان غریبه ای آشنا

چی زود دستهایش را بالا کرد و راهش را جدا نمود.

ن.ه

آستین مهتاب کوتاه ست

حال شگوفه ها بدتر از دیروز اند

و در زیر قدمها جان می دهند

بعد از همه ی دیدار ها

در انتظار گفتگوی باران نشسته اند

تا با چشمان بادامی

از لای مژه ها

اشک را بشویند

و لبخند را هدیه دهند.

…

پیشانی غم را بردوش دارم

از همه دیدار ها محرومم

و حال شگوفه ها را بهتر می دانم

چی فقط با یک ژاله می ریزم و نابود می شوم

در انتظار گفتگوی بارانم

تا از چشمانم به زمین بریزند

و بار بار کومه هایم را بوسه زنند

فقط می گریزم از خود

فقط می گریزم از تو

تا آستین مهتاب را بالا زده و محو نگاه های تو گردم.

…

پیشانی غم را با چادر بستم

از همه دیدار ها خسته ام

شاید می گریزم از دلتنگی

و در تنهایی

با نماز و عطر نان بهشتی

با طهارت و وضوی رضوان

منتظر تلاوت آیه های ایمان توام

تا آستین محبت را به آسمان رسانم

بگذار تا صندوقچه دلم را

به روی مهتاب، خالی کنم.

نرگس هاشمی

پادگانه

خوش بدارم تا بخندانم لبی

(پاسبان باشم یتیمان را شبی)

عشق ریزم بر دل ویرانه زن

مرهمی باشم به زخم پیرزن

سیر گردانم لب هر تشنه را

باز سازم هر دری در بسته را

پاک سازم اشکی را از بار غم

خنده هاشان را برون آرم به هم

چاره سازم درد هر بیچاره را

بخیه سازم هر دل صد پاره را

لقمه نانی را به هر سفره دهم

بار منت برکنم ، تحفه دهم

دست گیرم دست کودک را به راه

کوکب و انجم رسانم بهر ماه

گسترانم خوان مهری را به شهر

کابل ویرانه سازم خوش گهر

نرگس هاشمی

نوای ثانیه ها به یک چشم زدن

خاموش شدند

و دریافتم که هرقدر بی خیال مردم ام

راحتم

بی درد و بی تکلیف

شبیه یک چوپ،

ساکن و بی حرکت

تنها،به فریاد دلم گوش می دهم!

ن. ه

سبزمنش)خود کتاب می گردد

صفحه ی زر و ناب می گردد

غنچه های شگفته دل را

باز کرده، گلاب می گردد

سخن از موج های علم و ادب

بهر شاعر نصاب می گردد

قلم او شکوه ی دانش اوست

رنگ دیوان و باب می گردد

مثنوی و غزل، قصیده سرا

حامی شعر ناب می گردد

(سبزمنش)در میان دریاها

رفته رفته سراب می گردد

من و تو دوستدار (سبزمنش)

سرمه چشم حساب می گردد.

نرگس «هاشمی»

یاد یاران راستین بخیر

انگه که سخن از سنگ و سختی بود

و سماجت باد تند و پرغرش

می فشرد گوش ساغر را به دست

او با لبخند نمکین

با چشمان براق و مهربان

با دستان پرعطوفت و پرمهر

و با قدمهای سبز وارنه اش

گام در گام من

در میان جنگلهای انبوه و باغ های پرمیوه

دسترنج عشقش را به ارمغان می آورد.

ن. ه

پادگانه

نفس سوخته،

به کویر آرام بخش آغوش تو

و در کنار مادر طبیعت

در زیر چتر برگ سبز رخسارت

رسیدم و دریافتم:

تا در صحرای خموش و بی آب

با تو تنها نشوم، خودم را نمی شناسم

و از نگاه تو خیس خوشبختی نخواهم شد.

کویرت را به من ببخش!

تنهایی ام را با تو دوست دارم.

ن.ه

پادگانه

در کویر آرام آسمان

عاشقانه نگاه ات کردم
و هر شب با مادر طبیعت خو گرفتم و

با خیره شدن به آسمان کویر محبت
گمشده خود را در میان ستارگان

جستجو نمودم
بی آن که بدانم آغوش روشن ماه

قبل از من ترا ربوده و روشنایی اش را

از چشمان براق تو به وام گرفته و
نفس سوخته ی هر ستاره اش

از الماس نگاه های آتشین تو

آب شده اند.

ن.ه

پادگانه

سلام و صد سلام

بر نور عالم، منجی آخر !

که در غار حرای سینه‌اش

نور رسالت را چراغان کرد

و بت های کعبه

از شرم بر رخسار شان

آب ذلت و اندوه نمایان شد

و بر اعمال شان نادم

و برخاک سیاه بنشسته و در زیر پا نابود

همان شب در زمین مکه

نور عشق می بارید

چه آن مرکز نا اهل آنجا

پای‌مال چکمه‌ی بوجهل بود

و دریای پرفروغ وحی

در آسمان بی ستاره، روشنی‌ها داشت

هزاران شکر بر تو ای رسول الله

کز حضورت محرکه خصم دغا بشکست

چه خوش آن دم

که خاتم توحید در انگشتان تو نقش تجلا بست و زهرایی دگر هیچ‌گاه

در اندوه؛ به فکر زنده گوران نگون بختش

و آن شب هم نگاه آمنه

از معجزه ی فرزند

در حجاب قلب و دیده گان خوشنود

و بر لب‌های او لبخند ها جاری

همان پیغمبری؛ درمان درد عاشقان دین و دنیایی

شفاعت‌گر به پیش آن خدای خالق بی مثل و بی‌همتا

چه بس زیبا که بر تاج و چه بر تخت نبوت

مهر ختم النبین حکم‌فرما بود

و بر حُرا

بسان باد صبح و خوش گوار

از مشک عطرآگین!

نرگس هاشمی

پادگانه

او کیست، کودک معصوم و بی گناه

با چشمان غمزده در لای سنگها

با توته های گل همرنگ اژدها

زانوی غم را به بغل ناز می دهد

در روبروی نحش افتاده ای پدر

د‌ر چند متری اش مادر تکانده جا

مانند همدیگر در خواب رفته اند

پرواز می کنند

سمت تقدس و فرشته های ماه

آن یکدیگر زنی

چو عندلیب شده بس چی بی پناه

نی شاخه های گل که به او ناز می دهد

نی غنچه های نوشگفته رضوان دادخواه

بر چهار سویش چو نگاه باز می کند

غیر از صدای ناله و فریاد شامگاه

آنطرف تر هم یک مرد رزمگاه

در بین خاکها فریاد می زند

گویی که بر خشم طبیعت

میدان را بباخته و نمانده اش پا

با پنجه های زهر

در جستجوی طفلک چندماهه اش کجا

فریاد مناره های هری قدیم ما ،

نبض دل زمین را

برده بسوی رب العزت درگاه التجا

آواز سنگ‌های سرسخت و بدخواه

پیچیده است در گلوی سنگلاخ های درد

آه همصدا با گرگان بی شرف گرسنه دشت ها

امروز چشم ما

بر اشک های فانوس غم

غبطه می خورد

و در پیشانی دیوار گاه گلی

که فرو رفته قعر چاه

با خون هر شهید این را نوشته است :

ای بار الها!

ما را به مرگ عزیزان بی گناه

هیچ امتحان مکن که از پا فتاده ایم .

نرگس هاشمی

آنکه ذهنم به الف باز نمود

و تنم را به لباس معنا

به عدالت تقوا

ز همه بی خبری

به ره نور ز اندیشه حضور

ز زمین خاکی

سوی سرچشمه ی نور ز جهان ساز نمود

چه کسی بود که جانم به فدایش سازم

بزنم بوسه به دستان بزرگ والایش

او که روشنگر جان و دل هر بی خبری

آنکه آموخت به من علم و یقین

تا که انسان باشم

آنکه شغلش نه معلم

بلکه عشقش معلم

هدفش ساختن این من و توست

و خودش جان ایثار

و هزاران ماها شده از عشق بیدار

چه مقام والا

با مسوولیت هرجا

ای که اندیشه ام از تو زیبا

و مبرا ز همه کبر و غرور

آه …مگر …درد

در این عصر و زمان

که همه شان، شده سرگردان

همه آواره شدند در پی نان

نه کسی قدر شناخت

نه کسی هدیه نمود

باز هم اوست که در صدر کلاس

با خط زیبایش

می نویسد: بیا آدم باش و بیا عشق بورز!

که منم استادت.

نرگس هاشمی

با نوستالوژی یادهای مان

برگ برگ خاطره هایت را ورق می زنم

و با بال کبوترهای مهاجر

ذهنم را تداعی کرده

در ابهام کوچه های بیگانه

نفس می کشم.

…

در میان ابهام کوچه ها

ترا می جویم

بوی عطر دل انگیز دیوار های کاگلی قریه ما

در دماغم باقی ست

بجز کبوترهای خیال

بالای شانه هایم چیزی دیگری نمی پرد

تا با نوستالوژی بالهای خوشبختی

بسوی تو پرواز کنم.

….

در نوستالوژی شناخت تو

به یک روان پزشک حرفه ای نیاز دارم

تا مرا

از ابهام کوچه های متروک رهانیده

با کفش های تو راه رفته

قضاوتت کنم

نمی دانم چای سبز دم کنم یا چای سیاه

تا لبخند نمکین را

بر قاب لبان تو بی آویزد.

ن.ه

پادگانه

کبوتر شعرم بسوی تو پرواز می کند

بالهایم به تارهای عشق تو بسته

و به نگاه های آتشین تو از دست رفته

در کوه های اسارت

قدمهایم تا ناماندگار تنهایی

به دلواپسی تو نقش می بندند

کیست در این میان

فقط من و تنهایی من

که به یادهای تو زنده

و با هر نفس ات وابسته

و به پیکر آزادی اش نرسیده

تا دست به دست تو

به افق آسمانها رفته دگر بر نگردم!

…

زنجیر ها را شکسته

دیوار ها را برداشته

کوه ها را پیموده

با گرگ های جنگل جنگیده

و دندان به دندان زامبی ها گذاشته

تا آزادی را از یک خاک به خاک دیگر

و با رنج سفر از قفس اسارت رهانده

با خود آورده و زنده شدم

چون که گویند:

زندگی در بنده گی شرمنده گی ست

هرکه آزاد نیست مرگش بهتر است

…

از پرچم آزادی غزل ساز کنم

با خون دلم نغمه و آواز کنم

جاوید به اهتزار باید باشم

با شور و نوای تو چو پرواز کنم

ن.ه

پادگانه

تو چون حوالی درد

از میان کوه نبرد

به سالخورده ترین مادرم

ز نا مردی

تو آب شور بیاوردی و جفا کردی

هزار ترک بخورد چهره های ماهی‌ها

ز قعری به کف مانده جای دریاها

هزار تهمت و دو و دشنام

به غسال‌خانه‌یی امیدها روا کردی

به جاسوسان نگاهت نه شرم جایی داشت نه شور و شعف به چشمان تنگ و سینه تهی

هزار بار مگر دست‌بند خار و تیغ

که می خلید به اندام نازک گل‌ها

و غنچه‌ها صدایش نمی‌رسید

به باد و قطار وحشت زنجیر‌ها به پاهاشان

زنی که ز اندوه و درد می‌نالید

و دیدگان پرحسرت به پشتیاره غم

و بغض های گلو مانده‌اش

که حنجره را تراش کرده

و دستان زخم بارش را

بسوی نفرت عشق‌ات

برای چندین بار

به رسم وداع دراز کرد و سلام بر جاهل!

ن. ه

پادگانه

من به اندوه تو از دیده چه حاصل دارم

بجز از اشک جگر سوزی که در دل دارم

غرق در اشکم و این گریه مرا می‌سوزد

هم‌چو پروانه که در دور تو منزل دارم

غیر دیدار تو خشنود نسازد دل من

مثل ماهی که همش میل به ساحل دارم

بخدا روز و شبم غرق به اندیشه تُست

سر سودا زده و دیده‌یی غافل دارم

از گلِ یاسمن و شاخه تو را می جویم

دور دوری تو، چرا شیوه‌یی باطل دارم ؟

نیست غیر از نگه‌ات هیچ بدل ارمانی

تو چه داری که همه چشم تغافل دارم

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

رمل مثمن مخبوب محذوف

ن.ه

پادگانه

گنگیم و در سکوت به دل غوغایی

درد اندوه و راز بغض آلود

راه بسته است دریچه های گلو

گاه‌گاهی سکوت شب هنگام

به صد آهنگ می‌سُراید این

قصه و درد و شکوه های زمین

که به گوش آسمان خمیده چنین

آن چنان چیزی در سخن ناید

قابل فهم است نگفته های سکوت

من چون میراث یک دهکده‌یی دور

که کسی نیست راه یابد را

اینچنین خاموشم

سرنوشتی که هیچ معلوم نیست

و نمی یابد خویش

این روز ها چی عجب می دانم

که دلم تنگ رفتن و رسیدن ماست

به سمت رویا ها

غرق دریای مست و شرنگ و صدا

ن.ه

پادگانه

چی لحظه ها که گیسوان شب را

با سکوت شانه کردم

و خموشانه، دانه های شانه

به سرم پیچید و

شکسته، ریخته و پرپر شده

با جسم نیمه جان خویشتن

به بغض پیوستم

چه سخت و جان گداز که مرا

تنهایی به سبد های سینه تنگم رها نمود

و مجال نفس کشیدن را

از هردو شانه های سبک بال یک پرنده ای کوچی

گرفته سمت سنگ فلاخن به دور پرتم کرد

و من با شکیب روزگار

به جای دگر حواله شدم.

ن.ه

من لاجرم در این هیاهوی گم شده

خودم را گم کرده ام

و در پناه برگ و بار زندگی

غرق معیشت دوران شده و

نمی دانستم که روزی

قصه مردم می شوم

(من که خود افسانه گویی داشتم

ناگهان افسانه ای مردم شدم)

بی محابا به سینه تنگم

رها نموده مرا

و طبیبم نمی داند که کجای دلم

دوا بکند.

ن.ه

کاش آیینهٔ حقیقت ترا

در اتاق من می‌گذاشتند

تا صبح و شام نگاهت می‌کردم

و با چراغی در دست

چراغ دلم را با زنگار روح صیقل زده‌ی تو روشن می ساختم

و با پر پرندگان صدرنگ

به آهنگ میلودی چشم ات

که از دور تماشایم دارند

ولی‌با نگاه های دزدانه

مژه های انبوه شرم را بهم گذاشته و مانند یک راننده

بر آیینه پشت سر نگاه می دارند؛ می رقصیدم.

…

ز نقش روی تو روشن شود شبهای تار من

بیا آیینه را بنگر که تا روشن شود چشمت

ن.ه

پادگانه

ناسور های باغ دنیا

با چرخش گل عمر

و تازیانه روزگار

گولم زدند!

چهل سال اعمالم

چه خوب و چه بد

با قلم دو فرشته چپ و راست

بر کتابچه‌یی عمر هموار و

گناهان بر شانه هایم سوار

صد هزار شکر ای بار الها!

که با نگاه به خانه ی تو

چشمانم روشن

قلبم شتابان

و عضو عضوی بدنم به لرزه افتاد

تا ناخود آگاه مروارید ندامت

از گونه هایم به زمین ریخته نابود گردید

چون پرنده‌یی سبک بال

بسوی تو دویدم

سر به سجده ات گذاشته

با تسبیح شکرانه

با پیشانی چین خورده

به سمت زمین به رقص طواف نشسته

و دلم را از نور ایمان آراسته

طواف عشق را اداع کردم!

ن.ه

پادگانه

نگاهِ سیب وقتی زیباست

که به دستان حریر پرور تو

روی بشقاب محبت بشود میوه عمر

سیب وقتی ست شیرین

که به آب شفاف نگه‌ات پخته شود

بدهد قند و شکر

به رگ و پوست و همه شریان ها

رنگ سرخ گل عشق

و سبد رویاها

گاه هم سیب

همان رنگ و رخ تنهایی‌ست

که اگر می ریزد به یکی باد فنا

دلک اش توته و گندیده شده

زیر پای شغالی در دشت

که به یک باغچه کوچک‌ما

حمله و سنگ زده است

نه دیگر طعم از آن میوه سرخ

نه دیگر بوی بهشتی در کار

به همان انسانی

که فریبنده به یک چک سیب است!

ن.ه

پادگانه

تو در خاور نگاه هایم

خورشید وار درخشیدی

و به دستانم

لاله های سرخ رنگ بهاری را

حنا نموده و بر لبانم

یاقوت بوسه های عشق را کاشته

و بر دشت خنک زده ام، لاله لاله سبز شدی

تا بوی خوش آرای آغوش ترا باز یابم

و به بهار، مژده ای زنده شدن بدهم.

شکوه باغ را آبی مگر تو؟

بهار و لاله‌یی نابی مگر تو

شعاع نوربخش زندگانی

برایم نور شبتابی مگر تو

به شام تار عاشق از سیاهی

طلوع صبح مهتابی مگر تو؟

بیا در فصل گل‌ها از سر شوق

زمستان رفت در خوابی مگر تو؟

ن.ه

پادگانه

در تابلوی باغ نگاهت؛

سنگ جمال عشق را پرتاب کردم

و در روی سنگ مرمرین عشق،

تابلوی باغ جمال ترا دیدم.

اکنون با خط قرمز در تابلوی باغ خاطراتت قدم می زنم

و سنگ ریزه های کوهها را با سنگ عشق تو

با تابلوی باغ امید شکستانده می ریزم.

...

تو در خاور نگاه هایم

سنگ عشق را پاشیده و

با تابلوی باغ هستی

زاده شدی.

با سنگ عشق افگار شده و

در تابلوی باغ محبت می سوزم.

ن. ه

پادگانه

دل رنجورم از او می گریزد

بهانه گیرد، هر سو می گریزد

ندارم تاب چشمان قشنگش

ز دامم صید آهو می گریزد

ز دستش زار می گریم شبانگاه

سحر با من چه بد خو می گریزد

بنازم زلف پیچانش که ناگه

به هر بادی که گیسو می گریزد

ن.ه

پادگانه

شود یک روز، دشت ما بهاران

بهر سو سر زند گل سبزه زاران

به گوش آید صدای هم‌نوایی

نشنید بر دل ما صد هزاران

چو باران بهاری سبز گردد

درخت و شاخه‌یی امیدواران

اگر دل‌ها شود پاک از ریا دوست

صفا و هم‌دلی با جمع یاران

وطن گل زار گردد با من و تو

نوازیم و سرودِ مهر باران

زمین ما شود صد قصر دنیا

سعادت تا رسد با شهسواران

مثال سر زمینم کشوری نیست

وطن باغ گل است و چشمه‌ساران

الهی دشمنش نابود بادا !

شود دشمن مثال خار زاران

ن. ه

پادگانه

مصداق بودنت؛ در لب پنهان مهتاب و در زیر ابرهای بی خورشید

اعتراف «دوست دارمت» در آوردن نیام کام توست

…

در کف تخت لختم پایه خورشید مسخره است

…

چشم هایم در به در اند در کنار رود جیحون

…

ترس طوفان های خورشیدی، سهم اندوهگین راه منست

ن.ه

پادگانه

ندارم طاقت دوری،تو را من از خدا خواهم

بجز از تو کسی دگر نخواهم،چون ترا خواهم

ندارم جز خیال تو در این عالم به دل شادی

به دل اندیشه یی وصلت ز مرغان هوا خواهم

نترسم هیچ از سختی به راه تو رسیدن را

ز هر چی هست در دنیا، ترا تا منتها خواهم

ترا بگزیده ام از هر چی هست و بود در عالم

نه فکر راحتم بر سر،نه دولت از خدا خواهم

ز بس دیدم جفا از دوستان بیوفای خویش

در این دنیا ز هر نعمت ترا من با وفا خواهم

تویی پنهان و نا پیدا به روح و جسم بیمارم

طبیب درد را هردم ز الطاف دعا خواهم

ن.ه

پادگانه

وطن اشغال کفار است یا زنار یا هردو؟

چپاول گشته بیمار است یا بیزار یا هردو

همه لعل وطن را غارت و بی عار مفروشند

کلاوه دست اغیار است یا بر یار یا هر دو

یکی در جامه اندوه ، به ما زهر ریا پاشید

همان فتنه به افکار است یا کردار یا هردو

کسی بهر شکوفایش بدون منفعت نامد

نمی دانم که یار است و که با اغیار یا هر دو؟

ن.ه

پادگانه

حماسه‌یی آزادی!

در هزار خامه و هزار ورق

پنهان است.

…

ترسم، مردن در سرزمین بی‌باوری و آزاده‌گی است!

…

آزادی، یعنی داشتن تو و

نقش چشمانت که دستم را می فشارد!

…

آزادی،

یعنی رهایی از دل تنگی ها

در امنیت دستان تو!

…

به لب های زنان

قفل اسارت

قصه خموش آزاده خواهی است.

…

سرود ناله سرد دریا،

در حسرت روزگار آزادی

خروشان می شود.

…

مرغ بی بال اندیشه

برای آزادی زبان گنگ زنان پشت در می تپد!

…

گویی

سال‌هاست آزادی در دل سیاه کوه‌ها

خفته که به گوش نمی رسد

…

دیری‌‌ست!

فریاد آزادی در دل کوه‌ها

انعکاس نمی‌یابد

گویی

غچی‌ها سیر شده اند از نعره فریاد من و تو!

ن.ه

پادگانه نیایش

در آستانه درخت پربار عشق

از پنجره فصول محبت تو

آبگین شدم!

و با خیال داشتن قصری مالامال از امید بر در و دیوار عاشق پا نهادم تا در وجود عطرآگین خوشبختی

لانه کرده و با نفس های تو

نفس بکشم!

و چشمانم را با طراوت و زیبایی رخسار تو به روی دنیا بگشایم و محو نگاه های مملو

از حیا و نجابتی شوم،

که نشانه ای از بزرگواری

ضمیر ناخود آگاه توست!

و من در آن ریشه دارم!

…

دی‌شب به بال خاطره‌ام

زنده‌تر شدی،

باران شدی،

کویر شدی،

شاخ و برگ شدی!

دیدم به سقف پنجره‌ام پر زدی تو چون یک کبوتر بگریخته از قفس‌، با یک دل شکسته و زخمی کنار من

با آن خیال که

برگشته ام به شوق

و در آستانه درخت و شگوفه‌ها

بگشوده‌ام بغل را برای تو، این دل برای توست و این خانه هم‌چنان مهمان نواز بودنت تا که زنده ام!

ن.ه

پادگانه نیایش

همان گه که از غم رها بوده ام

هم آغوش باد صبا بوده ام

به یاد زیبایی آن چشم تو

سراپا همه غرق وفا بوده ام

چو ماهی همه غرق دریای ناز

به ساحل کنار تو که تا بوده ام

به کوه محبت روم صبح و شام

ندانم از آن پس کجا بوده ام

برای نیاز شب هجر تو

ز شب تا به صبح در دعا بوده ام

ن.ه

پادگانه نیایش

گلها همه خوشبو اند از عطر تنم با تو

مشک و می ناب اما، گل پیرهنم با تو

دریای دلم جاری ست، از موج نگاه تو

معشوقه ی چشمانت، مژگان بزنم با تو

دلبسته ی کهسارم، از کوه و کمر خیزم

چون پر بزنم با تو مرغ دمنم با تو

در روح و تنم یابم احساس محبت را

گر پا نکشی از من، برگ چمنم با تو

مانند کبوترها، پرواز کنم امشب

با بال و پر عشقت، در انجمنم با تو

ن.ه

پادگانه

ای موج ها ! طلوع تو را خواب برده است؟

طوفان بی ستون تو را آب برده است؟

ساحل پر از تلاطم امواج درد بود

آن روز ها که جسم تو سیلاب برده است

صبر و قرار و طاقت دریا تمام شد

سنگخاره های بحر تو را تاب برده است

مادر کنار ساحل دریا نشسته بود

چشم انتظار کودکی زیرآب برده است

نرگس« هاشمی»

پادگانه

وزن شعر:

مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن

مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف

من در میان خلوت و در انزوای خویش

از دور های دور

سمفونی نگاه ترا نوش می کنم

با شوق و با خیال

که دستم به دست توست

تا بیکرانه ها، تا عطف آسمان

با بالهای قرمز و با پر، ز کهکشان

عجین شده، شراره شده، موج ها شده

بالک زنان

بسوی تو پرواز می کنم

دیگر بس است

به حرف دلم گوش می کنم

سمفونی نگاه ترا نوش می کنم.

نرگس «هاشمی»

در همسرایی با زن شعر آفرینش

دردا گرسنگان زمین رخت ماه را

از تن برون نموده به عریان نگاه را

گویی پلنگ زرد به اندیشه‌ی، شکار

دندان گرفته بود به یغما گیاه را

اما، نسیم مست به هنگام رقص شب

هموار کرده است مگر ساز و آه را

ارباب زور ماشه به دستش گرفت، و

برد از جوان بیخود و آگه، کلاه را

اژدار بی خدای که از پشت در رسید؟

بلعید و برد یکسره رسم سپاه را

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن

نرگس. هاشمی

پادگانه

روز عشاق بر من و بر تو

که همه روز مهر می ورزیم

از ته دل

به ما نمی خواند.

سنت والنتاین روز مخصوص است

نه به من و نه به تو

بل بر فرقه ای که

کام دل ز معشوقه گرفتند و تمام.

مهر مادر، عطوفتی ز پدر، روز و یک روز را نمی خواهد.

سنگ در جای خود سنگین است

جشن عشاق روز توهین است

کام بردن ز جنس زن بازار؛

سنت والنتاین آیین اش این است.

نرگس هاشمی

از سیاهی شب کابل می ترسم

دود و خاکم به هوا نزدیک است

شلیک شبانه مردها

همچو فلم های ترسناک

عجوزه ای را در دلم برپا کرده است

گویی بازیگران این فلم

اشک تمساح می ریزند و

صامت و بی صدا

حرکت می کنند

و من …

در گوشه ی خودم را به دیوار چسپانده ام

و هر چهار طفلم را در بغل دارم.

در آنجا حتی

کلمه ها؛ هم آدمکش اند

و زهر می ریزند

مانند تفنگ.

روان پزشک بهتر می داند

درد با تفنگ و یا درد با کلمه

کدام یک؟ کشنده تر است…

شاید حیات ما را به شب سپرده اند

و سهم ما فقط همین است!

بکش، بریز و بگیر…

«ن» را نمی یابم .

نرگس هاشمی

پادگانه

شیر و شکر همیشه به ورد زبان ماست

دُرّ دری زبان دل‌انگیزجان ماست

از فارسی گذشتن ما غیر ممکن است

فوّران خون به هر رگِ سبز روان ماست

نرگس هاشمی

همسرایی با بورد اشعار کانون ادبی موج

دل را به سمت مهر خدا می دهد نماز

دست تو را به دست دعا می‌دهد نماز

گر جامه بر کنی بروی سوی معرفت

عمر تو را به مهرو وفا می دهد نماز

با آیت خلوص به سوی خدا روی

جان را حیات پاک بقا می دهد نماز

روزی اگر ز شرک و ریا گر تو بگذری

بر چهره‌ات براق و صفا می دهد نماز

گر بشنوی صدای موذن به ذکر خیر

بشتاب چون هوای هما می دهد نماز

بی دین و بی نماز نداند صفای دل

قدس ز آفتاب نما می دهد نماز

نرگس هاشمی

با همسرایی گروه پادگانه و انجمن ادبی موج

نیست راه ما تغافل،

دور باش با ما مرو

عالم زاهد چو‌ دیدی یک دمی اندیشه کن