اوج سماع

پرپر شده‌ است خاطرم

از این دیار تان

ای کج روانانِ دهر

چه،آید به کام تان ؟

ای گونه‌های زرد

مگر فصل غصه هاست؟

سرخی لبان نازک تان

خوابی بیش نیست

اندوه نا شگفته ی اذهان تان بدرد

پرپر نمود کام جهان

در گلوی تان

گل‌های نوشگفته ی ما

زخم ریشه داشت

پرپر نمود ساقه گل را

ز بیخ و بن

افسوس !

که دیو دژخیمان

مانع شکوه‌ست

گویی زمان به عقب گشته

بی دریغ

دردا!

که دست سرد زمان

پس نمی شود.

نرگس_هاشمی

کبوتر گشتی و پرواز کردی

نوای بی‌نوایی ساز کردی

ز پیشم رفتی هنگام جوانی

مرا با درد و غم همراز کردی

مگر عمری که رفته باز آید؟

مگر اشک چکیده راز کردی؟

چرا اشک روانم را ندیدی

به پیری عقده‌ام را باز کردی

نگاهت مرغک نا آشنا بود

نخوردی دانه و پرواز کردی

دو چشم نرگسم از اشک پر شد

تو حسرت را بدل آغاز کردی

نرگس «هاشمی»

بنازم دشت و دریای وطن را

بنازم کوه و صحرای وطن را

دلم لبریز دیدار تو باشد

بنازم برف سرمای وطن را

ن.ه

شب سرد زمستان ناله کردم

به یاد روی جانان ناله کردم

ستم های که از دستش کشیدم

یقین کن دست به قرآن ناله کردم

ن.ه

محبت واژه واژه گل بکارد

سبد های پر از سنبل بکارد

گل و گلزار بینم روی جانان

خیالش فرحت کابل بکارد

ن.ه

دگرگونم دگرگونم خدایا

به داغ یار مجنونم خدایا

توان و طاقت دوری ندارم

سفیر عشق در خونم خدایا

ن.ه

به دست و پای من زولانه بستند

شکوه عشق را در من شکستند

توان و طاقت جسمم کجا شد

که تار و پود من از هم گسستند

ن.ه

کو همدم و کو هم نفس ما

تا دست بلا دور نماید ز سر ما

از ظلم و جفاهای ستمگر به فراریم

تا اندکی آرام بگیریم به بر ما

ن.ه

پشیمانم پشیمانم خدایا

ز درد عشق حیرانم خدایا

ندارم طاقت دوری دلبر

که در رنج رفیقانم خدایا

ن.ه

تو ای سرباز میهن،جان فدایت

خداوند است در هرجا پنایت

برزم!دشمن نمی ارزد به یک جو

تویی مرد نبرد و حق دعایت

ن.ه

ما را بنام دین و خدا می کشند چرا؟

ما را برای ظلم و جفا می کشند چرا؟

ای نسل داغدیده کشور صبور باش

ما را برای قصد و ریا می کشند چرا؟

ن.ه

نفس تنگ و تن تب دار دارم

به دل نا گفته ها بسیار دارم

عجب زخم دلم را تازه کردی

صدای خفته و بیمار دارم

ن.ه

به دل ناگفته ها بسیار دارم

صدای خفته و بیمار دارم

عجب زخم دلم را تازه کردی

نفس تنگ و تن تب دار دارم.

ن.ه

شب چله رسیده کی میایی؟

زمستان یخ دمیده کی میایی؟

شبم سرد است و روزم شام تاریک

خوشی از من رمیده کی میایی؟

ن.ه

خداوندا! دلم دریای خون است

ز دست جاهلان زیر و زبون است

نمی دانند قدر علم و دانش

سعادت از سرم هردو برون است

ن.ه

اگه باران بباره چتری میشم

اگه افتو بتابه ابری میشم

اگه پیشم نمانی تا دم صبح

صبا تا شام تاریک قهری میشم

ن.ه

ای عشق بیا مرا دگر کن

شعر تر من بنوش و سرکن

شعر ترمن شفای جان است

الهام جوانه را به بر کن

نرگس"هاشمی"

پر پروانه با پرواز

باز شد

به مقصد تا رسید

از بام افتاد!

ن.ه

....

قوغ آتش در دل دریا فتاد

سوخت ناگه ماهییان بحر را

اینکه ماهی در دل دریا

چی شد؟

ناله‌ی شب‌گیر ماه داند

که چشمش باز بود!

...

بعد از تو

سبزه به زردی نشست!

و باغ گریست

قلب گل شکست

و شاخه صنوبر هم ،

گل امید دلم پرپر از

جدایی‌هاست.

نرگس "هاشمی"

طوفان بلا

از چپ و از راست بدر شد

ما را ببر به کشتی امن

از پی‌آزار

این‌جا که همه غرق گناه ایم

نه یک بار، نه صد بار

افزون به گناه‌ایم، ز اندیشه بیمار

نی خود بشناسیم

نه هم بحث زمان را

بیماری ما ساری و درمان چی دشوار!

عالم،همه افسون نگاه های درون‌زا

بهر سو

گفتار به خروار

عمل پوچ و اثر، آه

ملا، به مدعای خودش است!

نه به قرآن

من راه نجات می‌طلبم

راه بیابید

کشتی بیاورید

آه!

کشورم کوهستانی ست.

نرگس «هاشمی»

30Sayed Zahir Hashimi, Fatima Syed and 28 others

راه مرا ببستی

من راه ترا بستم

اکنون همه دیواریم

امید رهایی کو؟

در بند رهایی ها

تو خسته و من خسته

امید پریدن نیست

دلخوش به کجایی تو؟

ناکام تلاش من

ناکام تلاش تو

تا ما نشویم دردا!

راهی ز رهایی نیست

در دام بلا گیریم

از تفرقهٔ دلها

در طفلی و بیکاری

بازی خانه بندک

اکنون به تو کی زیبد،

این بازی هرجایی

در طفلی و نادانی

شوخی و خرابی بود

اکنون محاسن را

کردی سفید همانی؟

نرگس « هاشمی»

پادگانه

بیا بیا به کنارِ شبم ترانه بخوان

(به گرد مه بنشین شعر عاشقانه بخوان )

بیا به فطرت قلبم نما مهر خیال

به پله‌ها بپر و آفتاب خانه بخوان

بیا به ساز طرب رقص عشق بر پا کن

صدای پای مرا، وجد عارفانه بخوان

بیا به تازه ترین لحظه‌های تنهایی

خیال سبز مرا مهر جاودانه بخوان

بیا به نرگس چشمم ببار عطر غزل

سرود صبح مرا کار این زمانه بخوان

نرگس « هاشمی»

آنگه که ماه

از عقب تیغه های کوه

به یکباره شد عیان،

کشتی زرنگار‌‌ تو

آهسته و روان

در بحر آسمان به شنا رفت

بر نگشت.

….

کاش کودک بودم

که از این ورطه ی غم

شادمانه گذر می کردم

مادرم دور و برم می چرخید

و من از ته دل خندیده

غرق افکار خودم ،

همه جا پر می بود

ز عروسک هایم.

….

در تلاش رهایی ام

رهایی از بند اسارت

بر شانه های تو پرواز خواهم کرد

وقتی مرا دیدی

ترس مکن

غصه مخور

اشک مریز

من بار اضافه نیستم

بر شانه های تو.

...

این گل که پرپر است

سزای گناه ماست

دستم به گل بخورد و

شکست و غروب کرد.

نرگس « هاشمی»

تک تک ساعت نداده ارزش عمرم به باد

خود تباه کردیم یارب هست و بود خویش را

ن.ه

وعده های خام طالب کرد عمرم را تباه

طالع و بختم شگوفا گر شود،غم مخور

ن.ه

می شود این شام تاریک روز،بعد عمر ما

عصر تاریک جهالت گم شود،غم مخور

ن.ه

به کار و زحمت و احسان و خوبی

ز گیلاس محبت عیش بردار

ن.ه

کشتی طوفان زده در دل دریاستم

تو پناهم ده ز طوفان عاقبت کشتی نوح

ن.ه

در دیر مغک افتیدن و برخاستن ماست

تقدیر ازل را،ز اجل پاک نوشتند

ن.ه

در دیر مغاک افتیدن و برخاستنی نیست

تقدیر اجل را به تقدس بنشاندند

ن.ه

زندگی ما را چو رشته دور خود پیچیده است

ورنه ما بوی بهشت را سالهاست گم کرده ایم

ن.ه

شباب و نوجوانی ام کسی هرگز نمی بیند

که من تمکین فروش حسنم و دیوانه ی رویت

نرگس "هاشمی"

ساعت دیواری ؛ شش صبح را نشان می داد.مسعود در زیر لحاف گرم و پشم آلودش به خواب عمیقی فرو رفته بود و خواب خوشی را میدید؛ ناگهان صدای تلفون به صدا در آمد و مسعود را از خواب بیدار کرد.

مسعود چشمانش را مالیده و به ساعت دیواریی که در مقابلش قرار داشت ؛ نگاه کرد، به سرعت جستی زده ، از جایش برخاست و گوشی را برداشت؛ از آنسوی سیم صدای یگانه خواهرش را شنید که می گفت:«بیادر جان! مه منتظر استم تا انلاین شوی و همراهت گپ بزنم. »مسعود از خواهرش معذرت خواست و گفت تا چند لحظه یی دیگر انترنت را روشن کرده و با او صحبت می کند.

در جریان رد و بدل نمودن جملات کوتاهی که این خواهر و برادر نثار هم می نمودند ؛ ناگهان چوکات کوچکی در روی اسکرین کمپیوتر ظاهر گردید که نوشته بود: «آی..»

مسعود نگاهی کرد و با خود گفت: « پی .او کیست؟»

لحظه ای درنگ کرد و ناخود آگاه نوشت: «آی.»

چند ثانیه نگذشته بود که چراغ نارنجی رنگ دو باره اشاره نمود و مسعود را وا داشت تا بر روی آن کلک نماید؛ پس از کلک نمودن خواند که نوشته شده بود. «افغان استی؟»

مسعود به سرعت نوشت:«بلی. و شما....؟»نوشت :«من هم»

مسعود از این سوال غیر مترقبه جانب مقابل خوشش آمد و علاقه مند گردید تا بیشتر با این آدرس در گفتگو را باز نماید.

مسعود نوشت:«اسمت چیست و چطور با من انلاین شدی؟»

از آنسو جواب آمد:«نامم پرستو افغان است و اسم شما را از افغان سایت پیدا کردم و از نامت خوشم آمد.»

مسعود دو باره نوشت:«راست میگی ؟در کجا زندگی داری ؟»از آنسو جواب آمد :«من در استرلیا با پدر ،مادر و یک برادرم زندگی می کنم….خودت چطور؟»

مسعود نوشت:«من در سویدن تنها زندگی می کنم.»

از همان روز به بعد مسعود و پرستو ازطریق انترنت روزها و شبها با هم صحبت می کردند و بدون همدیگر خواب و قرار نداشتند و بدون اینکه یکدیگر را دیده باشند؛عاشق هم شدند.

شبها مسعود و پرستو به یکدیگر می اندیشیدند و تصاویر شان را در روی کاغذ میکشیدند.

هرگاهی که پرستو می خواست عکسش را به مسعود بفرستد مسعود میگفت؛نمیخواهد عکس او را ببیند زیرا بدون اینکه او را دیده باشد پسندیده و دوستش دارد و حاضر است با او ازدواج کند.

پرستو که دیگر بدون مسعود نمی توانست زندگی کند همه چیز را بدون کم و کاست به والدینش گفت و در مقابل با ممانعت آنها مواجه گردید.زیرا والدینش نمی خواستند تا با مردی که بیگانه ی شان است وصلت خانوادگی نمایند. پرستو با مسعود در مورد ممانعت والدینش صحبت کرده و بالاخره تصمیم گرفتند تا بدون خواست همه با هم ازدواج نمایند.مسعود زمینه فرار پرستو را مهیا ساخت و او را نزدش خواست.

مسعود که در میدان هوایی سویدن منتظر اولین دیدار پرستو بود ؛بی صبرانه به هر سو نگاه می کرد و باور نداشت که پرستو را می بیند، تا اینکه پس از چند ساعت انتظار ؛پرستو را با همه نشانی های که در تصورش داشت،دید و با عجله بسویش دوید و دستان گرم و پر حرارتش را در دست گرفت و با نگاه های عاشقانه به پرستو خیره شد و گفت:«تو زیباتر از آنی که تصور کرده بودم و بی نهایت در آرزوی دیدارت بودم و حالا ترا که زیبا ترین دختر دنیا استی؛ با خود دارم وعده می کنم تا آخرین لحظه حیات با تو خواهم بود و پا بپای تو پیر خواهم شد و هیچگاه ترکتت نخواهم کرد.»

پرستو و مسعود شبها و روزهای مالامال از عشق و محبت را می گذشتاندند و طرح های تازه ای را برای زندگی می ریختند. پرستو که درهنگام آمدنش به سویدن پولیس کشور استرالیا را در جریان گذاشته بود؛ از این طریق والدین پرستو رد پای او را پیدا کردند و به پرستو قسمی آشکار نمودند که آنها با وصلت پرستو و مسعود موافقت دارند؛اما میخواهند تا پرستو،مسعود را به استرالیا بیاورد و در آنجا مراسم نامزدی و عروسی شان را برگزار نمایند.

پرستو با شنیدن حرفهای والدینش که با وصلت آندو رضایت دارند اظهار خوشی کرد و با مسعود آماده گردید تا نزد والدینش رفته و مراسم نامزدی شان را برگزار نمایند.

مسعود با یکدنیا آرزو و آرمانی که در دل داشت و از طفلی از محبت مادر و پدر بی نصیب گردیده بود و به آرزوی اینکه والدین پرستو؛مادر و پدرش گردند و او را در دامان پرعطوفت شان قرار دهند. دل خشنود کرد و دست در دست پرستو داده و به استرالیا رفت.

آندو که فکر می نمودند در کنار فامیل پرستو همه خواستهای شان بر آورده گردیده و واقعاً والدین پرستو با وصلت شان رضایت دارند در لباس نمی گنجیدند.

مسعود با نگاه های محبت آمیز و امیدوار به پرستو نگاه می کرد و در چشمانش دنیای ازخوشی ها را میدید.

اما دریغ و افسوس که همه آرزو ها در دلش نهفته ماند و او تنها یک شب با پرستو نامزد ماند. زیرا صبح همان شب؛ مسعود را فامیل پرستو در سقف خانه شان به دار آویختند و پرستو را به درد و غم مبتلا ساختند.

نرگس «هاشمی»

مجله مرسل

کابل -افغانستان

بهار ۲۰۰۸

38Sayed Zahir Hashimi, Masuda Sadat and 36 others

زندگی ترشدن شانه‌ی شبگیر منست

چتر را باید بست

فکر را باید شست

نهراسید ز ابر !

نهراسید ز باران و تگرگ

شانه ها خالی نیست

بار را باید بست

عشق را باید جست

رخت را باید شست

زندگی تر شدن شانه‌ی شبگیر منست

به حمام باید رفت

تر شدن چیزی نیست

هرکی از آب روان سود بجست

یاری منست

زندگی تر شدن شانه شبگیر منست

ابر را باید دید

تا که خود قطره شود از تن من

و ببارد به زمین

چرک را باید شست

تا گل آلوده نشود کفش و کف پای کسی

نرگس "هاشمی"

پس از فروپاشی دولت افغانستان و به‌ هم‌ریختن قرار دادهای بین‌المللی و مسدودشدن حساب‌های بانکی این کشور، جو بایدن رئیس‌جمهور آمریکا گفته است که از جمله ۷ ملیارد پول افغانستان ۳.۵ میلیارد دالر را به قربانیان «۱۱ سپتمبر» اختصاص می‌دهد. این به ظاهر اقدام دل‌سوزانه به بازماندگان حادثه‌ی یازدهم سپتمبر، ضعف بسیار کلان سیاست ناسیونالیستی حاکم بر ایالات متحده‌ی آمریکا را عریان می‌کند؛ کشوری که با پرچمی به ظاهر دموکراسی در گوشه‌ و کنار جهان رژه می‌رود،نان گرسنه‌ترین ملت جهان را در سخت‌ترین روزهای زندگی‌شان ضبط می‌کند. این‌گونه است که هر روز جهان پرتلاطم‌تر می‌شود، فاصله بین ملت‌ها افزایش می‌یابد و جهان را نفرت و دشمنی آلوده‌تر می‌کند.

خانم نظیفه مطهر از اجماع زنان افغانستان برون مرز چنین واکنش نشان داده به هفته گفت: «در جریان جنگ بیست‌ساله در افغانستان، چند صدهزار انسان کشته شدند؛ اما پس از آن همه کشتار و ویرانی، ملت افغانستان قرض‌دار آمریکا است و از بیت‌المال کشور ما غرامت می‌ستانند. با ادعای دروغینی که زیر نام حقوق بشر مطرح می‌کنند، کارهایی را انجام می‌دهند که آشکارا به زیان بشر و صلح جهانی است. آمریکا غیر از جان آدم‌هایی که در این همه سال این‌جا گرفت، با سیاست تفرقه‌افگنانه و امتیازدهی به وطن‌فروشانی که در جریان این بیست سال آله‌ی دست‌شان بودند، افغانستان را از لحاظ سیاسی و معنوی نیز ویران‌تر کرد. آمریکا تنش‌هایی را در منطقه‌ی ما به‌جا گذاشت که سال‌ها از ما قربانی و هزینه خواهد گرفت و میلیون‌ها انسانی که هوا و زمین سرزمین‌شان در اختیار نظامیان آمریکا بود، اکنون گدا و گرسنه رها شده‌اند.»

خانم مطهر در بارۀ عاملین یازده سپتامبر افزود: «دنیا می‌داند که حمله‌ی یازدهم سپتمبر از سوی یک گروه تروریستی طرح و توسط مهاجمانی که اکثریت‌شان عربستانی بودند، اجرا شد. فضایی که در آن سال‌ها در افغانستان به وجود آمده بود نیز، محصول سیاست‌های آمریکا و پاکستان بود. پروژه‌ی طالبان با تأیید امریکا، پول اعراب و مدیریت پاکستان عملی شد. در سال‌هایی که اسامه در افغانستان اقامت داشت، کشور ما مستقل نبود و اداره‌ی آن در دست جنرالان پاکستان بود. در نهایت اسامه بن لادن، در سال ۲۰۱۱ در خاک پاکستان پیدا شد نه افغانستان؛ اما دانستن این واقعیت‌ها چه سود دارد؟ سیاست حاکم در روابط بین‌المللی در ظاهر شاید اصولی داشته باشد؛ اما در عمل به میدان بزکشی می‌ماند که در آن زور مهم‌ترین سند حقانیت است. ما با انحراف از مسیر تمدن و چسبیدن به بنیادگرایی هر بار به چاله‌ی تازه‌ای سقوط می‌کنیم. برای مردم ما دست آمریکا رو شده است و توجیهاتی را که می‌تراشند کسی باور نمی‌کند؛ ولی سیاست دنیا به این شیوه چرخیده و پس از این نیز، شاید مدت‌ها همین‌گونه با منطق زور بچرخد. واقعیت این است که ملت ما به دلیل عقب‌ماندگی‌های اقتصادی و اجتماعی در جایی قرار گرفته که به آسانی زورمندان منطقه و جهان می‌توانند تحقیرش کنند. حضور بیست ساله‌ی آمریکا در افغانستان با مصرف بیش از ۲ تریلیون دالر باعث کشته‌شدن حداقل ۲۴۰ هزار نفر شد. از آن جمله ۲۴۴۸ تن نیروهای امریکایی بودند. این حجم مصرف گزاف و تاوان نیروی انسانی در افغانستان، پس از خروج کامل نیروی‌های امریکایی از افغانستان، سبب شد که موافقان و مخالفان حکومت بایدن از حکومت و سیاست آن انتقاد کنند. شاید این ضبط دارایی افغانستان تلاشی است برای تلطیف فضای پر از تنش و مخالفت در داخل آمریکا علیه برنامه‌های بایدن در افغانستان. ظاهراً دولت بایدن می‌کوشد که از خزانه‌ی مردم افغانستان بخشی از تاوانِ اشتباهات خودش را بپردازد.»

خانم مطهر می‌گوید: «در سطح ملی ما باید از این اتفاقات بیاموزیم و در نزدیک‌کردن صفوف مردم و مبارزه به خاطر ایجاد محیط باثبات استفاده کنیم. درعین‌حال بدانیم که بدون تحول داخلی، تنها کمپاین در خارج و چشم‌دوختن به حمایت‌های جامعه‌ی جهانی، گره اصلی مشکلات ما را نخواهد گشود. نخبگان و مبارزان افغانستان باید به بازوی توانای مردم خود اتکا کنند و از طریق سمت‌دهی نیروهای مؤثر در درون ملت به سمت سازندگی و صلح برای خلق اقتدار ملی تلاش کنند. باید ملت ما به‌جایی برسد که دست دراز کردن به مال و دارایی‌اش هزینه داشته باشد و هر کشوری که قصد ضبط و تصاحب اموال و دارایی ملی ما را کند، به هزینه‌هایش نیز بیندیشد.»

آقای حیات‌الله حیات کارشناس مسائل حقوقی و اقتصادی افغانستان به هفته عقیده‌اش را چنین بیان کرد: برای ما در افغانستان، ضبط ۳.۵ میلیارد دالر پول افغانستان برای غرامت به آسیب‌دیدگان حمله‌ی یازدهم سپتمبر، ادامه‌ی سیاست‌های متضاد و ظالمانه‌ای است که بعد از خروج نیروهای آمریکا از افغانستان نیز، نسبت به کشور ما ادامه یافته است و به پیچیده‌ترشدن مشکلات افغانستان کمک می‌کند. غیر از افغان‌ها، دیگران نیز، کم‌وبیش نسبت به این اقدام بایدن واکنش نشان داده‌اند. از جمله فرانسس بویل، استاد دانشگاه و فعال حقوق بشر ضبط پول افغانستان را جنگ اقتصادی به قیمت جان مردم خوانده و گفته است که «جنگ اقتصادی دولت بایدن علیه افغانستان با تحمیل عمدی شرایط زندگی که برای نابودی آن به طور کامل یا جزئی محاسبه شده، در آستانه‌ی نسل‌کشی است. امیدواریم این واکنش‌ها در سطوح مختلف افزایش یابد، انسان‌ها و نهادهای بشردوست از تمام ابزاری که در اختیار دارند برای واردکردن فشار بر آمریکا به خاطر فسخ این تصمیم استفاده کنند. جهان به‌جای کمک مالی به افغانستان، ملت ما را در نجات از وضعیتی که مورد غارت قرار گرفته‌ایم، یاری رسانند و نگذارند این روند سقوط و بربادی ادامه یابد. در غیر آن، کشور ما به کشتارگاه جان و آزادی میلیون‌ها شهروند افغانستان مبدل خواهد شد و برای منطقه و جهان نیز، منبع خطر خواهد بود.»

خانم زرغونه ولی رئیس اجماع زنان بیرون مرز خطاب به بایدن می‌گوید: «آقای بایدن رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا این انتقام‌جویی از مردم افغانستان از برای چیست؟ چرا باید مردم افغانستان برای حادثه ۱۱سپتمبر غرامات بپردازد؟ در حالی که متهمین این حادثه جنایتکاران بیشتر هم‌پیمانان شما ایالات متحده عربی و پاکستان است؟ مردم افغانستان از شما انتظار پرداخت غرامات جنگی را دارند زیرا از جانب جامعه جهانی سیاست‌های شما و ایالات متحده آمریکا متهم به وضعیت ناهنجار امروز کشور ماست. پول‌های منجمد شده افغانستان حق مادر اشک‌بار و دردمندی که فرزندش را در جبهات داغ جنگ از دست داده و طفل یتیم پابرهنه که با سیاست‌های مبهم شما و هم‌پیمانانتان آن‌ها را بی‌پدر و بی‌سرپرست ساخته، است.

این پول حق آن مردمی است که هنوز هم در آتش جنگی که شما افروخته‌اید و آن‌ها معصومان بدون کدام جرمی می‌سوزند، هر روز افغانستان و مردمش بیشتر زخم‌های ناسور را در تن خود با ناهنجاری‌های جامعه متقبل می‌شوند است. این پول حق آن شهیدان خفته به خون و خانواده‌های شهید که برای حفاظت شما و قوای ناتو در افغانستان بنام دموکراسی فریبنده و سیاست‌های مبهم‌تان در سنگر‌های داغ نبرد قربانی شدند و جان باختند است. این پول از آن مردم است که بشریت جهان برایشان اشک می‌ریزند از آنانی که برای به‌دست‌آوردن لقمه نانی فرزندان‌شان را به فروش می‌رساند است و بالاخره این پول از کشوری که نام‌اش افغانستان است در طول تاریخ بشریت زخم‌های ناسور از ابر قدرت‌های جهان بر تن دارد است و این پول از مردم با غرور و باعزت است که امروز با فقر و گرسنگی دست و گریبان هستند، جهان هم تماشاگر، ولی با شکیبایی و صبر روز‌های دشوار را سپری می‌کند است.»

خانم ولی یکی از عوامل جنگ در افغانستان را حضور آمریکا دانسته ابراز داشت: «آقای بایدن! یکی از عوامل جنگ افغانستان حضور ایالات متحده آمریکا در افغانستان بود که کشور ما را به کوهله آتشبار مبدل کردید. تمام هست و بود مردم را نابود ساخته‌اید شما و هم‌پیمانانتان به نام صلح و دموکراسی از خون مردم از هست و بود مردم ما برای تمرکز قدرت جهانی و ابرقدرت بودن‌تان مانند کشور‌های دیگر جهان سوم استفاده سو نموده‌اید، سیاست شما در افغانستان با انتقادات تند جهان مواجه است و شما امریکایی‌ها متهم به وضعیت موجود کشور ما که در آنجا صدای انسان‌های این سرزمین هنوز هم با سیاست‌های پشت در‌های بسته شما گره‌خورده است و نعره‌های‌شان تا جهان از کنفرانس اسلو گرفته تا پارلمان اتحادیه اروپا می‌رسد است. ۲۰ سال حضورتان در کشور ما با قربانی‌ها، کشتار مردم و ویرانی میهن ما همراه بوده است که یکی از عوامل جنگ حضور آمریکا و قوای ناتو در افغانستان بود که جهان به اشتباهات جبران‌ناپذیر آمریکا در افغانستان هم معتقد هستند، شما بنا بر مخالفت‌های سیاسی با طالبان (حکومت امارت) باج را از مردم جنگ‌زده ما می‌گیرید، مردمی که ۲۰ سال با قربانی از شما مهمان‌نوازی کردند. مردمی فقیر که برای به‌دست‌آوردن لقمه نانی صبح از خانه برآمدن ولی شب در خانه نیامدند. این غرامات را از پاکستان و کشور‌های عربی دریافت کنید نه از مردم افغانستان»

خانم ولی از جامعه جهانی، ملل متحد چنین تقاضا دارد: «از جامعه جهانی، ملل متحد چنین تقاضا دارم که در حمایت مردم افغانستان قرار گرفته پول‌های مسدود شده این سرزمین جنگ‌زده را که مردم‌اش با تحریم آمریکا برای به‌دست‌آوردن یک لقمه نان فرزندان‌شان را به فروش می‌رساند دوباره به مردم افغانستان مسترد کنند تا از وضعیت بحران اقتصادی امروز مردم نجات یابند.»

نرگس هاشمی

هفته مونتریال