اوج سماع

پلوشه در حالیکه صورتش را با چادر سیاه و بزرگش پوشانیده بود؛ در دهلیز های محاکم، قدم می زد و هراسناک به اطرافش مینگریست. شاید از این در هراس بود که اگر زرگل را به شوهری برنگزیند و نزد فامیلش برود، پدر و برادرانش او را زنده به گور کرده و به چاه نیستی مدفونش نمایند. در همین افکار، غرق بود که حارنوال مدافعش او را صدا زد و به اتاقش خواست. پلوشه که دیگر با همه قوامش زرگل را به شوهری بر گزیده بود، اکیداً تکرار می کرد که میخواهد  با زرگل ازدواج کرده و به خانه اش برود. زرگل هم که نمی خواست شکار تازه جوان و قشنگش را از دست بدهد، از دور پلوشه را نظاره میکرد و با یک دنیا دلهره و تشویشی که در دل داشت، کوشش مینمود تا کسی را پیدا کرده و به پلوشه پیغام بفرستد که بالای گپش ایستاده باشد؛ زیرا می ترسید که پلوشه را دیگران از راه کشیده و منصرف گردانند.

آری! زرگل با وجودی که زن و فرزندان جوان و نیمه جوان هم داشت، با آنهم دل به دخترک تازه جوان رفیقش باخته بود و هرگاه و ناگاه به بهانه های مختلف به خانهء رفیقش می رفت و با همدردی های گوناگون، کوشش میکرد تا با دختر 18 سالهء رفیقش در صحبت را باز نماید. او که در فریب دادن مهارت خاصی داشت، با اهدای تحایف و سخنان پرلطفش، دل پلوشه را به دست آورد و روزی که پلوشه رادر بیرون از منزل ملاقات می کرد، از او سوال نمود که آیا پلوشه دوستش دارد و با او عروسی می نماید و یا خیر؟ پلوشه به همه سوالاتش جواب مثبت داده و گفت که او حاضر است تا با زرگل ازدواج نماید و در این راه از هیچ کس نترسیده و در تصمیمش قاطع است .

 درست بخاطر دارم آوانی را که پدرم، مادر مریض و رنجورم را شفاخانه به شفاخانه می برد و مایوس برمی گشت. از اینکه همه داکتران او را جواب داده بودند، پدرم مرا که یگانه دخترش بودم، با مادرم به پاکستان برد و مادرم را در یکی از شفاخانه ها بستری كرد. من شب و روز از مادرم پرستاری می نمودم و در آرزوی صحتیاب شدنش بودم.

با او یکماه در شفاخانه ماندم و در یکی از روزهای گرم تابستان که عرق از سر و رویم جاری بود؛ زنی وارد اتاق مادرم شده و خودش را یکی از اقارب نزدیک پدرم معرفی کرد. مادرم که خویش و قوم پدرم را در پاکستان ندیده بود، به گفتهء آن زن باور کرد و وقتی که پدرم آمد، از آن زن یاد نمود و پدرم هم تصدیق نمود که همان زن اقاربش است و در پشاور زنده گی دارد.

قاچاق انسان یکی از پرابلمهای موجود در همه جوامع بشری است که از ریشه های گوناگون آب میخورد اما در افغانستان ریشه های تاریخی ،ترکیب اجتماعی _سیاسی ، بستر حاکمیت های استبدادی گذشته ، ساختار مادی، معنوی و اجتماعی جامعه قبیلوی و ارباب صفتی افغانستان به شمول جریان سه دهه جنگ  موجب عمده بحران کنونی و از جمله قاچاق انسان هاست.

اخیراً وزارت امور زنان موضوع قاچاق دختران و زنان افغان را در کشور های همسایه تایید کرده و گفته است  که یک تعداد زنان ودختران خوردسال غرض استفاده جنسی و قاچاق مواد مخدر درکشورهای ایران وپاکستان مورد سوءاستفاده قرار گرفته اند .اگر چه این وزارت از ارایه ارقام دقیق زنان و دختران قاچاق شده به کشور های همسایه خود داری کرد؛ اما منبع امنیتی ؛ گفت که زنان و دخترانی که مورد استفاده جنسی قرار میگیرند ؛ توسط یک تعداد قوماندانان در داخل افغانستان به  زور اختطاف و یا در بدل پول خریداری شده و بعداً در خارج از مرز کشور به فروش میرسند  .

بر اساس گزارشی که هشت ماه قبل توسط وزارت خارجه امریکا در مورد قاچاق انسان به نشر رسید ؛ در بخش مربوط به افغانستان گفته شده که افغانستان منبع، مقصد و محل ترانزیت قاچاق کودکان، زنان و مردان به هدف بهره برداری جنسی و خدمات اجباری است.

بر اساس این گزارش کودکان افغان به ایران، پاکستان، عربستان سعودی، عمان و زیمباوه به منظور بهره برداریهای جنسی، ازدواجهای اجباری، حل و فصل اختلافات، گدایی، شرکت در درگیریهای نظامی و دیگر اشکال خدمات اجباری، قاچاق می شوند و گفته شده که زنان افغان برای بهره برداریهای جنسی به پاکستان و ایران قاچاق می شوندو مردان افغان نیز به منظور کارهای اجباری به ایران منتقل می شوند.

من مادر بدبخت و رنج  دیده ای استم که مانند هزاران زن افغان درداغ نامرادی پسر نوجوانم میسوزم و آه جانکاهی از اعماق قلبم بیرون میشود و دود سیاهی از دماغم میبراید .

 وقتی شنیدم که سلیم را طالبان در اسارت خود در آورده اند مو در اندامم ایستاده شد و در کنج دیواری که در نزدیکی ام قرار داش

ت تکیه زدم و نا خود آگاه اشک از چشمانم سرازیر شد ، عواطف مادری ام به جوش آمده و چیغ بر آوردم که چرا و چی وقت سلیم نو جوان امرا  طالبان بی رحم  اسیر گرفته اند؟ اما جوابی دریافت نکردم و همه گی خاموشانه  نگاهم میکردند و  سر بر زمین میکوفتند و میگفتند که سلیم را بخاطر اینکه در دفتر خارجی کار میکرد ؛ بجرم جاسوسی  ؛اسیر گرفته اند .

به یاد آوردم زمانی را  سلیم کوچک بود و شب هنگام در پهلویم میخوابید و دستان کوچک و نرمش را در رویم میگذاشت و میگفت :مادر جان! برایم قصه بگو تا خوابم ببرد . من اکثراً قصه شاه و پری رابرایش میگفتم و همینکه در قسمت زندانی شدن بچه پادشاه میرسیدم  به گریه میافتاد  و میگفت که برویم بچه پادشاه را از بند رها کنیم  که کشته نشود .