مادران قهرمان، زنان افغانستان
نرگس هاشمی می 8, 2021 نظر خود را با ما در میان بگذارید
در روز مادر، همهی ما در تلاش این استیم که به مادران خود تحفهای دستساز خود را تقدیم بداریم یا کیکی را برایش قطع نماییم تا باشد دِین و هیجان خود را نسبت به او نشان بدهیم؛ اما آیا اینهمه تکاپو برای مادر کافی است؟
مادران ما، مادران افغانستان، زنانیاند که در بدترین شرایط اطفالشان را با کمترین دستمزد کلان کردهاند و استند مادرانی که در تنور داغ در گرمترین موسم سال نان میپزند و اطفالشان را بزرگ مینمایند یا در خانههای افراد متمول لباسشویی میکنند و همچنان مادرانی که شرایط بد امنیتی شوهرانشان را از آنها ربوده است بهتنهایی سرپرستی اطفالشان را به عهده دارند. جا دارد در اینجا چند مادر قهرمان و فداکار را که برای تربیت سالم جگرگوشههایشان جوانی را صرف کرده و حاضر به ازدواج دوم نشدهاند را معرفی کنیم.
میترا ارشادی عاصی
میترا ارشادی عاصی
یکی از این جمله زنان قهرمان و مادران فداکار میترا ارشادی عاصی خانم شاعر فقید افغانستان قهار عاصی است؛ میترا ارشادی دختر محمد هاشم ارشادی در سال ۱۳۴۷ خورشیدی در شهر کابل دیده به جهان گشود. تعلیمات ابتدایی و ثانوی را در لیسهی عالی ملالی در سال ۱۳۶۴ ختم نمود و تحصیلات عالی را در رشتهی علم مدیریت خاک و کشت حبوبات (اگرانومی) دانشکده زراعت دانشگاه کابل در سال ۱۳۶۸ انجام داد و به حیث استاد در همان دانشکده مدتی ایفای وظیفه نمود. اکنون پس از تحصیل مجدد و دریافت دیپلوم در رشتهی پیداکوژی کودک، در شهر اوسلو مشغول کار است. میترا عاصی فقط هژده ماه با شوهرش قهار عاصی زندهگی کرد و صاحب یک فرزند دختر شد و هنوز دخترش کودکی بیش نبود که جنگ شوهرش را از او گرفت و بهتنهایی دخترش را بزرگ کرد و اکنون دختر قهار عاصی و میترا عاصی ۲۲ سال عمر دارد.
فتانه نجیب
فتانه نجیب
فتانه نجیب یکی دیگر از مادران فداکار افغانستان است. او در سال ۱۹۵۳ در ولایت بغلان، افغانستان تولد شد. خانم فتانه نجیب محقق و دارای مدرک دوکتورای زبان و ادبیات فارسی است. وی در دهم سنبلهی ۱۳۵۳ با دکتر نجیبالله رئیسجمهور اسبق افغانستان ازدواج کرد و سه دختر به نامهای هیله، اونی و مسکا دارد. خانم نجیب از سال ۱۹۸۷ تا سال ۱۹۹۲ بانوی اول افغانستان بود. خود او میگوید که در عرصههای سیاسی نقشی بازی نکرده اما بهعنوان یک فعال اجتماعی ۱۸ سال آموزگاری کودکان یتیم و معلول را به عهده داشته است. او مدتی در یکی از دانشگاههای دهلینو استاد بوده و هماکنون در این شهر با سه دخترش زندهگی میکند. زمانی که داکتر نجیب فوت کرد دخترش موسکا فقط پنج سال داشت و اکنون ۲۹ سال دارد.
جنرال خاتول
جنرال خاتول
جنرال خاتول محمدزی یکی دیگر از مادرانی است که یگانه پسرش را بهتنهایی بزرگ کرد. او در حدود سال ۱۹۶۶ در کابل به دنیا آمد. بعد از فارغالتحصیلی از مدرسه راهنمایی در ۱۹۸۳ بهعنوان پیادهنظام چترباز به ارتش ملحق شد. وی آموزشهای سخت را با موفقیت گذراند و داوطلب پیادهنظام چترباز شد. آموزشهای او شامل ۱۵۰ کیلومتر پیادهروی در کوهها در دو روز و انجام اولین پرش در سال بعد بود. او پس از دریافت گواهی به تحصیل در دانشکدهی حقوق دانشگاه کابل مشغول شد، با گرفتن مدرک لیسانس میتوانست افسر شود، بعدها به مطالعات پیشرفته در یک آکادمی نظامی در شوروی سابق ادامه داد. در طی جنگ شوروی در افغانستان به او اجازهی جنگ داده نشد، بنابراین بهعنوان مربی سربازان شد و به آنها چتربازی و عملیات کوماندویی را آموزش میداد.
جنرال خاتول در سال ۱۹۹۰ با یکی از همکارانش ازدواج کرده و صاحب یک پسر شد. شوهرش در سال ۱۹۹۱ کشته شد. پس از سقوط دولت در سال ۱۹۹۲ وی در دولت اسلامی افغانستان در طول جنگهای کابل بهعنوان مسئول آموزش زنان در شاخههای دفاع هوایی ارتش خدمت کرد. بعد از اینکه در سال ۱۹۹۶ طالبان قدرت را در کشور در دست گرفت، او مجبور به خروج از ارتش شد و به علت بیوه بودن محدود به ماندن در خانه شد. او به کارهای عجیبی مثل خیاطی پرداخته و مدرسه مخفیانهای برای دخترها تأسیس کرد تا هم برای مردمش خدمت کند و هم برای زندهگی خود و فرزندش چیزی داشته باشد.
سارا بهاوی
سارا بهاوی
سارا بهاوی مادر دو فرزند یتیم است و مسئولیت نفقهی دو طفل و برادر معتادش را به دوش دارد. او ۴۵ سال عمر دارد و خود را نخستین تکسیران زن در افغانستان میخواند. او همچنان معلم مکتب استاد مولانا جلالالدین محمد بلخی است و از اینکه معاش معلمیاش برای زندهگی کافی نیست، در پهلوی معلمی به تکسیرانی هم میپردازد. سارا بهاوی میگوید: برای مبارزه با فقر و کسب روزی حلال به تاکسیرانی روی آورده است. گفته میشود در افغانستان شماری زیاد خانمها هنگام رانندهگی مورد اذیت قرار میگیرند، اما خانم بهاوی بر همهی این مشکلات فائق آمده و برای معیشت اولادش کار و زحمت میکشد.
هفته را دنبال کنید در: اینستاگرام – تلگرام – توئیتر
نویسنده این وبلاگ نرگس هاشمی استم , در یک فامیل روشنفکر در شهر کابل دیده به جهان گشودم ،دوره ابتداییه و لیسه را در لیسه سلطان رضیه کابل و دوره لیسانس را در پوهنحی زبان و ادبیات پوهنتون تعلیم و تربیه به درجه کدر به اتمام رسانیدم ، با آمدن حکومت سیاه طالبان مانند دیگر دختران افغان از ادامه تحصیل باز ماندم و راهی دیار هجرت به پاکستان گردیدم ، در آنجا افتخار مسلک معلمی را دریافت کردم ،برای دختران افغان مکتب و مرکز فرهنگی لسان انگلیسی و کمپیوتر ایجاد نمودم و با آمدن حکومت موقت دو باره به افغانستان عزیز برگشتم و در پهلوی ادامه تحصیل به مطبوعات افغانستان راه یافتم . نخستین چکیده ام را از طریق مجله کلید به نشر رساندم و کار ژورنالستی را با این مجله آغاز کردم ،با ایجاد مجله وزین مرسل به حیث ژورنالست و معاون مدیر مسوول ایفای وظیفه نمودم و با نشر مطالب اجتماعی ،سیاسی و فرهنگی از حقوق زنان افغان دفاع نموده و برعلیه ظلم و استبداد زمامداران و تفنگ بدستان جنگیده ام و همیشه مبارزه خواهم کرد با نوشتن داستانهای حقیقی زنان زندانی در افغانستان حقایق را برملا ساخته و خشونت علیه زنان را که در افغانستان حاکم است انعکاس داده ام ،برعلاوه با مجله زن و تجارت،موسسه انکشافی زنان افغان،رایزیننگ انترنشل در امریکا و کمیسیون انتخابات افغانستان در بخش مدیا کار کرده ام.