افغانستان کشوریست که بعد از سالیان دراز جنگ و خشونت در زمینه های مختلف بخصوص در زمینه رسانه ها پیشرفت چشمیگری کرده است.بانوان در این پیشرفت نقش بزرگ و اساسی را داشته و با سهم بیشتر زنان خبرنگار به مطبوعات افغانستان رنگ و رونق پر نور تری داده شده است.
همین اکنون آمار خبرنگاران زن بصورت تخمینی حدود ۴۰ در صد رانشان میدهد که بیشتر آنها با رسانه های تصویری و شنیداری و برخی با رسانه های چاپی همکاری دارند.
خبرنگاران زن درافغانستان از اعتماد به نفس بزرگی برخوردار بوده و بدون هیچگونه ترس و هراس برای تهیه گزارش و خبر و تصویر به ناامن ترین مناطق میروند و فریاد مردم را به گوش کاخ نشینان وجهانیان می رسانند و حتی برخی از دختر خانمهای افغان که از نهاد های عدلی و قضایی ناامید میگردند به دامان رسانه های زنان رجوع میکنند و خواستار حل مشکلات شان میگردند که این اعتماد واعتبار مردم و زنان به رسانه و خبرنگار زن سعادت بزرگی در راستای روزنامه نگاری زنان است.
حضور فعال و همه جانبه زنان در مطبوعات افغانستان بخصوص کثرت رسانه های تصویری و ظاهر شدن بیشتر زنان در تلویزیون ها باعث کاهش تبعیض جنسیتی و تغییر افکارمردم نسبت به زنان و کار زنان در رسانه ها گردیده است و نسبت به ده سال قبل دیده گاه های مردم نسبت به زنان تغییر قابل ملاحظه ای کرده است و حتی شماری ازفعالان مدنی و رسانه یی زنان خبرنگار را سد شکنان تاریخ میخوانند.
من ده سال قبل از امروز را به خاطر دارم که برای تهیه خبر در یکی از نشست های مرد می اشتراک کرده بودم و زمانی که میخواستم با یکی ازملا امامان صحبت کنم به من گفت : من نمیخواهم با تو صحبت کنم و من با زنان گپ نمیزنم چون شما مایع فساد استید. اینکه امروز دید مردان بخصوص ملاامامان در باره خبرنگاران زن تغییر نموده و ذهن روشنتراز دیروز را دارند همه وهمه تلاش و پشت کار زنان خبرنگار بوده است.
نویسنده این وبلاگ نرگس هاشمی استم , در یک فامیل روشنفکر در شهر کابل دیده به جهان گشودم ،دوره ابتداییه و لیسه را در لیسه سلطان رضیه کابل و دوره لیسانس را در پوهنحی زبان و ادبیات پوهنتون تعلیم و تربیه به درجه کدر به اتمام رسانیدم ، با آمدن حکومت سیاه طالبان مانند دیگر دختران افغان از ادامه تحصیل باز ماندم و راهی دیار هجرت به پاکستان گردیدم ، در آنجا افتخار مسلک معلمی را دریافت کردم ،برای دختران افغان مکتب و مرکز فرهنگی لسان انگلیسی و کمپیوتر ایجاد نمودم و با آمدن حکومت موقت دو باره به افغانستان عزیز برگشتم و در پهلوی ادامه تحصیل به مطبوعات افغانستان راه یافتم . نخستین چکیده ام را از طریق مجله کلید به نشر رساندم و کار ژورنالستی را با این مجله آغاز کردم ،با ایجاد مجله وزین مرسل به حیث ژورنالست و معاون مدیر مسوول ایفای وظیفه نمودم و با نشر مطالب اجتماعی ،سیاسی و فرهنگی از حقوق زنان افغان دفاع نموده و برعلیه ظلم و استبداد زمامداران و تفنگ بدستان جنگیده ام و همیشه مبارزه خواهم کرد با نوشتن داستانهای حقیقی زنان زندانی در افغانستان حقایق را برملا ساخته و خشونت علیه زنان را که در افغانستان حاکم است انعکاس داده ام ،برعلاوه با مجله زن و تجارت،موسسه انکشافی زنان افغان،رایزیننگ انترنشل در امریکا و کمیسیون انتخابات افغانستان در بخش مدیا کار کرده ام.