اوج سماع

از آنجاییکه میدانیم همه انسانهای روی زمین دارای عقاید مختلف مذهبی بوده و هر طبقه و هر بخش نظریات و افکار گذشته گان شانرا تعقیب نموده و آنرا به حیث یک عنعنه و رسوم خاص مذهبی میپندارند و از کلتور و فرهنگ اصیل خویش پیروی میکنند. چه تاریخ هر ملتی را که در نظر بگیریم ؛ شاهد شهکار های ادبی و هنری بوده که با فرهنگ عامیانه همان ملت رابطه ناگسستنی داشته و آیینه تمام نمای زنده گی فرهنگی همان جامعه است ،که شناخت دقیق این فرهنگ و کلتور ثقافت اصلی و جنبه های اصیل زنده گی بشری را تشکیل میدهد و هر اثر ادبی و هنری بر اساس فرهنگ گذشته گان شان استوار بوده و از آن سر چشمه میگیرد . وقتی به فرهنگ یک جامعه نظر میاندازیم در نخستین نگاه دانستنیهای پرارج و قیمتدار خلق یعنی فلکلور آن جامعه نظر ما را بخود جلب مینماید که از لابلای این دانستنیها ، میتوان جامعه و مردم را شناخت و درک موثق از آن دریافت نمود . از جمله دانستنیهای پربهای مردم ما یکی هم گرفتن نذر ها و نیاز ها است.

زنان افغانستان ، بخصوص زنان روستایی به امید حل مشکلات زنده گی و رفع احتیاجات مادی و معنوی نذری به گردن میگیرند و بعد از برآورده شدن حاجات ، رهایی از فقر و تنگدستی ،بازگشت مسافر به خانه  و غیره نیازها ، به دادن نذری که به گردن گرفته اند مبادرت میورزند. ادای نذر با ذبح نمودن گوسفند یا پختن حلوا ،کاچی ، شله زرد یا سپید ،شیر برنج ،نان روغنی ،نان بی روغن ،تهیه کشمش نخود یارفتن به مزار های بزرگان ،دادن پول یا چیز دیگر صورت میگیرد . اقسام نذر ها زیاد بوده و هر شخص نظر به ضم و ساحه دید و شرایط زندگی خویش هرکدام را در محل و وقت معین و با مراسم خاص ادا مینماید . مردم ما عقیده دارند که اگر طفل شان در ابتدای تولد دارای موهای سفید بوده و یا ختنه شده باشد و یا دندانی در دهن داشته و یا دیگر علامات غیر معمول در آنها دیده شود ؛ میگویند که طفل شان نذری بوده و باید نذری را که مادر در هنگام بارداری خورده است ، داده شود. بعضا اشخاصی استند که زبان ایشان شق شق بوده و تا اینکه نذر مورد نظر شان داده نشود ،در اینجنین اشخاص لکنت زبان به چشم میخورد . همچنان مادرانی که اطفال شان قبل از ولادت ضایع میگردند ،نذری به گردن میگیرند که هرگاه طفل شان سالم تولد گردید،سر طفل را تراش کرده و صرف در قسمت وسطی سر چند تار موهای او را گذاشته و چوتی بافت مینمایند و تا سن هفت سالگی موهای او را به همین منوال گذاشته و لباسهای او را از دوکانهای هندوان توتکه (برای رد شگوم گرفته میشود )میگیرند و یک گوش او را سوراخ نموده ، در آن حلقه مسی آویزان مینمایند ،و وقتی که طفل هفت ساله شد چوتی بافته شده را با ذبح نمودن گوسفند قطع مینمایند و از خداوند متعال برای طفل شان طول عمر میخواهند .

نذر مولودی  ،در ماه مولود شریف بر روی پرفتوی حضرت محمد "ص" گرفته میشود و هرسال در روز تولدی حضرت محمد "ص" یا روز مولود داده میشود .در این روز همه مسلمانان ،شله غوربندی و یا شله شیرین میپزند و به غربا و خویشاوندان و دوستان خویش تقسیم مینمایند .

میگویند مردی هرسال نذر مولودی را میداد ، مگر یکسال قرضدار بود و پول کافی نداشت تا نذر مولودی را تهیه نماید .بنا تصمیم گرفت که دختر یکدانه اشرا بنام آن حضرت گرو نموده و نذر مولودی را بدهد .

دخترش را به بازار برد تا او را به گرو دهد . دیری ایستاد ،مگر هیچکس پیدا نشد تا دخترش را گرو بگیرد . دخترک را نزد مرد یهودی برد و گفت : این دختر من است میخواهم امسال او را گرو کرده و نذر مولودی را بدهم

یهودی گفت : اگر پیامبر تان کرامات دارد ،خودش برای تان پول بدهد . مرد مایوس گردید و دخترک خود را دوباره به خانه آورد . خانمش گفت که برو دختر را در بازار بفروش تا نذر را بدهیم . مرد دخترک را به بازار برد تا او را بفروشد . زمانی گذشت تا بالاخره جوانی از یمن پیدا شد و او را خرید . پدر پول فروش دختر ش را گرفته و به خانه آمد . مادر دخترک که شوهرش را بدون دخترش یافت خیلی جگرخون گردیده و به گریه و زاری پرداخت و از هوش بیهوش گردید .

جوان یمنی که دخترک را خریده بود ،حضرت محمد "ص " را در خواب میبیند که به او خطاب میکند که ای جوان یمنی !من همیشه به سر وقت تو خواهم رسید و در روز آخرت ترا شفاعت خواهم کرد، اما به شرطی که دخترک را دوباره به مادرش بسپاری .

جوان مذکور بعد از آن که از خواب بیدار گردید از دخترک جویای احوال گردید و علت فروختن او را پرسید .

دخترک گفت که ماپول نداشتیم تا  نذر مولودی را بدهیم به این خاطر پدرم مرا بفروش رساند .

جوان دست و روی دخترک را غرق بوسه کرد و گفت که من امشب از برکت تو آن حضرت را بخواب دیدم و تو از همین لحظه به بعد آزاد استی و میتوانی که دوباره نزد والدینت بروی .

دخترک خرسند شد و نزد مادرش برگشت .

نذر مشکل گشا

از جمله نذر ها یکی هم نذر مشکل گشا است . این نذر خیلی معروف بوده و در میان زنان افغانستان بیشتر مروج است .

این نذر در مواردی چون بر آورده شدن حاجات ، شفای بیمار ، نایل شدن به زیارت مزارهای پاکان و اماکن مقدسه ،رهایی از فقر و تنگدستی ، رسیدن مسافر به خانه و مانند اینها داده میشود . قبل از ادای نذر نیت میکنند .در نیت کردن دو هدف در نظر گرفته میشود .

اول مراد مطلوب و دوم اندازه مصرف نذر .

مصرف معمولا به اندازه بنیه مالی نذر دهنده تعیین میگرد د ،کمترین اندازه مصرف سه پیسه یا معادل آن است .

نیت نذر :"یا غوث الاعظم دستگیر !مرا به مرادم برسان .اگر به مراد خود رسیدم برای خشنودی روحت نذر مشکل گشا را یکبار در آخر هر ماه میدهم و ادای آن را به گردن خود دین میدانم ."

زمان گسترانیدن خوان نذر :پس از بر آورده شدن حاجت ، سفره نذر صبح یا عصر گسترانیده میشود .

ترتیب دادن نذر : زنی که طالب مراد خویش است به اندازه معادل سه پیسه یا زیادتر از آن کشمش نخود میخرد . بعد یک خوان نظیف را هموارکرده و کشمش نخود را در آن میگذارد . هفت زن به دور دستر خوان مینشینند و کشمش نخود را پاک میکنند . بعد از آن کشمش نخود را هفت قسمت میکنند و قبل از خوردن و تقسیم کردن آن ، قصه بابه خارکش را که به برکت این نذر پولدار شده بود به دیگران میگویند و بعد به خوردن آن میپردازند.

نذر سبزی چلو اولین بار توسط  حضرت بی بی فاطمه الزهرا و بی بی زینب بخاطر سلامتی و طول عمر اولادهای شان گرفته شده است و به روایت دیگر ، این نذر نذر امیرالمومنین حضرت علی کرم الله وجهه است .

در این نذر برنج را بی روغن و بی نمک در آب جوش میدهند و همچنان سبزی را بدون روغن و نمک میپزند و همراه ماست نوش جان مینمایند .

در فاتحه نمودن این نذر چند زن دور دیگ جمع شده و یک الحمد و سه قل هوالله را با نادعلی میخوانند و به حق فرزندان شان دعای نیک مینمایند .

در این نذر قیوداتی وجود ندارد و هر مرد و زن میتواند، آنرا بخورد و اگر کسی این نذر را به مراد بخورد ؛ در آن روغن و نمک علاوه مینماید .

نذر آش ابو درد ها

این نذر ،نذر امام زین العابدین بیمار است که هنگام بیماری اش بخاطر شفا یافتن خود به گردن گرفته بود .

این نذر قسمی است که از پنج خورد تا پنج پاو آرد را خمیر کرده  ،بعد آنرا آش میبرند و آنرا میپزند و در بین آن هفت چیز از قبیل : لوبیا ، نخود ، گشنیز ،نعناع ، کچالو ، زردک و قروت علاوه مینمایند و بعدا در دورا دور دیگ آش یکمقدار تار زرد و نیم خام را دور میدهند و وقتی که آش پخته شد ؛ تار دور دیگ را در گردن بیمار حلقه میکنند . تا هفت روز در گردن مریض تار میماند و آش پخته شده را به اقارب ، نزدیکان و همسایه گان تقسیم مینمایند و هر کس که اش را خورد ؛ در ظرف آش یک مقدار آب انداخته و آنرا به خانه مریض میفرستد و مریضدار آبهای ظروف را جمع آوری نموده ، سر و جان مریض را با آن میشویند و از خداوند متعال شفای عاجل مریض را استدعا میکنند .

نذر تکیه بی بی زینب

این نذر بعد از هفت روز از دهم عاشورا گرفته میشود . این نذر را اولین بار حضرت بی بی زینب گرفته بود ؛ میگویند حضرت بی بی زینب ،زین العابدین بیمار و برادر زاده هایش از کربلا میخواستند که بطرف کوفه بروند و در عین راه حضرت بی بی زینب این نذر را به گردن گرفت که بخیر به کوفه برسیم و بی ستر و بی عورت نگردیم .

در این نذر ، نذر گیرنده از پنج پاوه آرد گرفته تا پنج سیر یا پنج کیلو آرد را خمیر نموده و مالیده مینمایند و در یک اتاق تاریک نشسته ،چادر سیاه بر سر کرده و بالای طشت مالیده زانو میزند و هرکس که برای نیت گرفتن میاید برایش  یک یک مشت مالیده میدهد  و در هربار بر روان پاک شهدای دشت کربلا و دشت بدر و خاصه بر روان پاک سید الشهدا حضرت اما م حسین "رض " دعا میکند و بر روان پرفتوی حضرت محمد "ص " درود میفرستد.

نذر پله و کشمش یکی از نذر های پر سابقه کشور ماست  مردم ما عقیده دارند که با گرفتن این نذر مشکلات شان رفع میگردد و آنها این نذر را بخاطر  سلامتی و جانجوری اعضای خانواده شان میگیرند . هر شخص نظر به قدرت و توان پولی خویش یکمقدار پله و کشمش سرخ را به قسم نذر خریداری میکند .

میگویند که این نذر را نخستین بار یکی از وزرا که در زندان زندانی بود گرفته است ، گفته شده است  که وزیر مذکور،مهتاب سه شبه را هنگام وضو کردن دیده بود . قصه طوری است که روزی یک بچه از وزیر . دو بچه از چادشاه به سفر میروند یکروز به وزیر از باغش خربوزه می آید و وزیر که پادشاه را خیلی دوست داشت دو دانه خربوزه را با کارد که در روی آن دستمال را انداخته بود میفرستد و قتیکه آنرا به پادشاه میبرند پادشاه نماز میخواند وقتی نماز ش را خلاص میکند میبیند که سر پسرانش با کارد در پتنوس گذاشته شده . پادشاه به خشم میشود و وزیر را میخواهد و بدون چون و چرا او را زندانی میسازد و حتی حکم اعدام او را صادر میکند ، ولی وزیر دیگرش تا چهل روز  ضمانت او را کرده  و میگوید که وزیر در مدت چهل روز قاتلین پسران پادشاه را پیدا خواهد کرد .

وزیر در زندان حضرت علی کرم الله وجهه را به خواب میبیند که به او میگوید:" یک در هم را پله و کشمش بخر و به نام نذر حضرت علی به مردم بده تا خدواند مشکل اترا رفع کن وزیر وقتیکه از خواب بیدار میشود میبیند که دامادی به پشت عروسش میرود، داماد را میگوید که یک درهم را برایم کشمش و پله بیاور اما داماد مذکور انکار میکند و به راه خود روان میشود هنوز چند قرمی بر نداشته است که اسپش چپه میشود و صدای غالمغال مردم بلند میشود که داماد مرد .

وزیر به فکر میرود و میبیند یک نفر از راه میگذرد وزیر از شخص مذکور میخواهد که یک درهم  را برایش پله وکشمش بیاورد شخص خواهش او را قبول کرده و برایش شی مورد نظر را می آورد

وزیر این نذر را بنام حضرت علی "رض " فاتحه نموده و در میان زندانیها تقسیم مینماید . در همان روز پسران پادشاه و یک پسر وزیر به دربار پادشاهی باز میگردند و پسر وزیر از پادشاه میپرسد که پدرش کجاست که به نظر نمیخورد ؟

پادشاه از عمل خویش پشیمان میشود و وزیر را فوراً از زندان رها مینماید و از وزیر میپرسد که چرا سر پسرانش را به او فرستاده بود ؟ وزیر تمام قصه را به او باز گو میکند .

به همین اساس نذر پله و کشمش در بین مردم ما به قسم یک عنعنه باقی مانده است وتا امروز مردم ما به خاطر رفع شدن مشکلات شان نذر میگیرند .

نذر حسینی

این نذر را مردم ما  در روز دهم یا سیزدهم محرم الحرام بخاطر شهادت امام حسین " رض " و شهدای دشت کربلا ادا مینمایند . در این روز آنان شله شیرین که حاوی خسته ، پسته ، چارمغز ، هیل و گلاب بوده تهیه میکنند و دختران و پسران جوان به دل نیتی که دارند میگیرند و دیگ نذر را با کفگیر دور میدهند و اگر تا سال آینده خداوند مراد دل شان را داد ؛ آنان نیز نذر حسینی را میپزند .

وقتی که نذر پخته گردید بزرگان دور دیگ جمع گردیده و بر روح پر فتوی امام حسین " رض " دعا نموده و آن را به دوستان و نزدیکان تقسیم مینمایند .

میگویند ، شخصی بخاطر پختن نذر حسینی بچه خود را به بازار برد تا او را بفروش رساند . نزدیک شام مردی اسپ سواری پیدا شد و از مرد پرسید که این پسر را چند میفروشی ؟ شخص به خاطر اینکه دیگران ندانند که او پسرش را بفروش میرساند میگوید  : این پسر غلام من است . امسال او را میفروشم و غلام دیگری میخرم و قیمت او یک کیسه پول است . مرد پسرک را خریده و با خود میبرد .

شخص پول را به خانه برده و به خانمش میدهد تا نذر حسینی را تهیه نماید، در این هنگام در به صدا می آید و میبیند که پسرش دوباره به خانه آمده و میگوید که ارباب من ، مرا دوباره به خانه آورد و خون گلوی خود را به گلوی من مالید و خون گلویم رنگ سبز را بخود گرفت . شخص میداند که این رنگ سبز، رنگ شهادت حضرت امام حسین است که هنگام شهادت رنگ خون گلوی او رنگ سبز را بخود گرفته بود .

مرد خیلی خرسند میگردد و رو به خاک افتاده به امام حسین درود میفرستد و هر سال نذر حسینی را ادا مینماید.

نذر دیگچه  یکی از نذر های باسابقه مردم  ماست که  اجرا کردن این نذر را به عنوان یکی از عنعنات خود دانسته و هر سال یکبار آنرا به روح پرفتوی حضرت محمد (ص)  ادا مینمایند  .

این نذر  اولین بار توسط حضرت بی بی فاطمه الزهرا "رض "به خاطر سلامتی امام حسین "رض " در ماه سفر داده شده است .

موارد نذر دیگچه زیاد شدن روزی و سر سلامتی و جانجوری فرزندان میباشد .

طرز پختن دیگچه :اولا هفت کیلو برنج سفید را در آب جوش داده و میگذارند تا کمی نرم گردد .بعداً هفت کیلو شیر را با قدری بوره ، هیل و گلاب به آن علاوه مینمایند و هرکس بخاطر گرفتن نذر و بدست آوردن مراد ، دیگ دیگچه را با کفگیر دور میدهند و میگذارند که کاملاً پخته گردد و بعدا ً آنرا دم داده میگذارند که کمی سرد گردد .

دختر های جوان دایره و دیگر آلات موسیقی را گرفته و میخوانند :

دیگچه بیادر جان اس

دلکش به آرمان اس

خواهرکش به درمان اس

زنکش پریشان اس

بعد از آنکه دیگ پخته  شد یکی از بزرگان اقارب به دم دیگ آمده و بالای آن هفت پلته روغنی را با شمع ها روشن میکند و یک بار الحمد و سه بار قل هوالله و سه بار اللهم صلی علی الله محمد وآل محمد را خوانده و سرپوش دیگ را باز مینماید که بعضا در بالای دیگ پنج پنجه حضرت محمد " ص " به چشم میخورد و اگر پنج پنجه آن حضرت به چشم خورد میگویند که مراد شان بدست می آید

بعد از آنکه نذر فاتحه گردید ، آنرا در ظروف کشیده و به سفره برده و به مهمانان تقدیم مینمایند

باید متذکر شد که این نذر دو نوع نیت دارد ، یکی آزاد و دیگر آن مقید است

آزاد به این مفهوم که نذر گیرنده  آنرا به خانه همسایه گان و اقارب میفرستد و مقید به این مفهوم که نذر مذکور از خانه نذر گیرنده خارج نگردیده ، هر کس که میخواهد نذر بگیرد باید در داخل خانه نذر گیرنده آنرا نوش جان نماید .

نذر بی بی حور و بی بی نور

این نذری است که توسط دو دختر جوان گرفته شده است .میگویند این دو دختر خیلی ریاضت خداوند را میکردند و بسیار با تقوا بودند و از جانب خداوند به مقام بلندی نایل گردیده بودند، اما چون جامعه آنها جامعه غیر اسلامی بود بناً همیشه مورد آزار و اذیت مردم قرار میگرفتند از همین رو ایشان نذر گرفتند که تا از اذیت کفار در امان باشند .این دو دختر عرب نذر مالیده را با ماست به گردن گرفتند . آنان ابتدا از آرد گندم نان بی نمک  پختند و در آن کمی روغن علاوه کردند بعد آنرا میده میده کرده در آن بوره و روغن علاوه نمودند و خویش و اقارب شانرا به روز چارشنبه دعوت نموده و مالیده را همراه ماست به سفره آوردند .

 این نذر  برای زنها علیحده بوده و از نظر مردها  دور میباشد و حتی پسر هفت ساله دود طبخ آنرا نباید ببیند . درهنگام خوردن آن ، زنها نباید با شوهران و پسران شان سخن بزنند و هرگاه بخواهند که با اطفال پسر شان حرف بزنند باید یک دانه نخود خورده و به جواب آنان بپردازند و همچنان اگر خانم بارداری این نذر را بخورد اگر طفلش پسر باشد باید نذر مورد نظر را دوباره بدهد و اگر دختر باشد باید اسمش را بی بی حور و یا بی بی نور بگذارد .

باید خاطر نشان نمود که در وقت فاتحه نمودن این نذر یکی ازبزرگان  اقارب چند عدد شمع و چند پلیته روغنی را بالای نذر روشن میکند و وقتی که شمع ها و پلیته ها کاملا سوخت ، بعد از خواندن یک الحمد و سه بار قل هوالله که منزله یک ختم را دارد  ، نذر فاتحه گردیده و هر کس به اندازه مورد نیاز از آن میگیرد و نوش جان مینماید.

از آنجاییکه میدانیم همه انسانهای روی زمین دارای عقاید مختلف مذهبی بوده و هر طبقه و هر بخش ،نظریات و

افکار گذشته گان شانرا تعقیب نموده و آنرا به حیث یک عنعنه و رسوم خاص مذهبی میپندارند و از کلتور و فرهنگ اصیل خویش پیروی میکنند.

چه تاریخ هر ملتی را که در نظر بگیریم ؛ شاهد شهکار های ادبی و هنری بوده که با فرهنگ عامیانه همان  ملت رابطه ناگسستنی داشته و آیینه تمام نمای زنده گی فرهنگی همان جامعه است ،که شناخت دقیق این فرهنگ و کلتور ثقافت اصلی و جنبه های اصیل زنده گی بشری را تشکیل میدهد و هر اثر ادبی و هنری بر اساس فرهنگ گذشته گان شان استوار بوده و از آن سر چشمه میگیرد .

وقتی به فرهنگ یک جامعه نظر میاندازیم  در نخستین نگاه دانستنیهای پرارج و قیمتدار خلق یعنی فلکلور آن جامعه نظر ما را بخود جلب مینماید که از لابلای این دانستنیها ، میتوان جامعه و مردم را شناخت و درک موثق از آن دریافت نمود . از جمله دانستنیهای پربهای مردم ما یکی هم گرفتن نذر ها و نیاز ها است .

زنان افغانستان ، بخصوص زنان روستایی به امید حل مشکلات زنده گی و رفع احتیاجات مادی و معنوی نذری به گردن میگیرند و بعد از برآورده شدن حاجات ، رهایی از فقر و تنگدستی ،بازگشت مسافر به خانه خویش و غیره نیازها ، به دادن نذری که به گردن گرفته اند مبادرت میورزند.

ادای نذر با ذبح نمودن گوسفند یا پختن حلوا ،کاچی ، شله زرد یا سپید ،شیر برنج ،نان روغنی ،نان بی روغن ،تهیه کشمش نخود یارفتن به مزار های بزرگان ،دادن پول یا چیز دیگر صورت میگیرد .

اقسام نذر ها زیاد بوده و هر شخص نظر به ضم و ساحه دید و شرایط زنده گانی خویش هرکدام را در محل و وقت معین و با مراسم خاص ادا مینماید .

مردم ما عقیده دارند که اگر طفل شان در ابتدای تولد دارای موهای سفید بوده و یا ختنه شده باشد و دندانی در دهن داشته و یا دیگر علامات غیر معمولی در آنها دیده شود ؛ میگویند که طفل شان نذری بوده و باید نذری را که مادر در هنگام  بارداری خورده است ، داده شود.

بعضا اشخاصی استند که زبان ایشان شق شق بوده و تا اینکه نذر مورد نظر شان داده نشود ،در اینجنین اشخاص لکنت زبان به چشم میخورد .

همچنان مادرانی که اطفال شان قبل از ولادت ضایع میگردند ،نذری به گردن میگیرند که هرگاه طفل شان سالم تولد گردید،سر طفل را تراش کرده و صرف در قسمت وسطی سر چند تار موهای او را گذاشته و چوتی بافت مینمایند و تا سن هفت سالگی موهای او را به همین منوال گذاشته و لباسهای او را از دوکانهای هندوان توتکه (برای رد شگوم  گرفته میشود )میگیرند و یک گوش او را سوراخ نموده ، در آن حلقه مسی آویزان مینمایند ،و وقتی که طفل هفت ساله شد چوتی بافته شده را با ذبح نمودن گوسفند قطع مینمایند و از خداوند متعال برای طفل شان طول عمر میخواهند .

از جمله نذر ها یکی هم نذر لب آب یا لب جوی است که از قدیمی ترین نذر ها به شمار میرود ،این نذر از سعیدان سرخروی چون اما م حسین "رض"و حضرت محمد (ص) میباشد که یخاطر زیاد شدن روزی و سرخروی و وقار انسانها در این دنیا و آن دنیا گرفته میشود .

در این نذر نخست یکمقدار حلوای آردی را پخته کرده و بعدا بر روی پرفتوی آن حضرت و امام حسین "رض"فاتحه گردیده و دیگ حلوا را بر سر جوی و یا دریای روان میبرند و بزرگترین شخص خانواده هفت لقمه حلوا را خورده و هفت لقمه دیگر را در آب روان میاندازد و هر باریکه لقمه ها را میخورد و در آب روان میاندازد یکبار اللهم صلی الله  را میخواند و بعدا حلوای باقی مانده را در بین نان روغنی گذاشته و به اقارب و نزدیکان و همسایه گان تقسیم مینماید و سال به سال نذر لب آب را میدهد و سرخروی و عزت و وقار خویشرا از جانب رب العزت تمنا میکند به همین سلسله نذر برنج سفید  چنین است :

نذر برنج سفید در هر سال یکبار و درماه برات که ماه تولدی حضرت امام مهدی آخر زمان "رض " است گرفته میشود .

نذر گیرنده برنج سفید را بدون نمک در آب جوش داده و اقارب و نزدیکان خیشرا دعوت نموده و با ماست آنرا نوش جان مینمایند .

مردم ما به این عقیده اند که در این ماه زنده گی  و مرگ و طول عمر انسان تعیین میگردد و هر کس که این نذر را میگیرد . از دربار خداوند طول عمر خود و اولادهایش را از بارگاه خداوند متعال استدعا میکند .

و در هنگام نیت نذر این را میگویند که خداوندا  ! به حق حضرت امام مهدی آخر زمان یکسال دیگر نیز به عمرم اضافه نما و عمر یکساله امرا پر برکت و پر ایمان بساز .

اينجا شب است

و ......

وحشت و سكوت

درتنگناي خاطره

 تنها نشسته ام

خاموشي دلم

تنها ميان وسعت ترديد

باقي است

دركوچه هاي تاريك

تا صبح

به انتظار تابش خورشيد

مانده است

اينجا سكوت و وحشت و اندوه

در آستان آرزو

نوميد مانده است

يادش بخير

كه درچشم انداز

باور من

جاويد مانده است .

زن چكامه پرداز گلهاي باغ سخن است ، زن سروده هاي جاويدان صحيفه هاي قدسي است كه تنها راهيان يگان عشق او را به زمزمه ميگيرند ،زن آن بهار جاودانه است كه سردي و سكوت را در  فصل او گذاري نيست ، و او يگانه ايست كه انسان ميپرورد و در حقش چه خوب گفته اند ،با يك دست گهواره و با دست ديگرش جهان را مي جنباند ،و او زنده گي بخش جانهاي افسرده  است كه شبستان خاطرات را فروغ ميدهد و تلالو ،انديشه هاي بكر و عالم است و جهان مي آفريند ،عشق و  زنده گي خانواده از او رنگ و روي دارد و جامعه بي او نخواهد بود ،و نشاني از عالم هم . شفقت و انس را راهي به آنجا نيست كه زن نيست ، اگر نوازش دست او نباشد عالم از بيرنگي مي پژمرد ،تربيت دست او را ،فرشتگان به تقدس مي نشينند ،زن فرشته آسمان وزمين است پس داوران نبايد د  ر حق او عدل را به بي عدالتي گيرند.

حال آنكه نيمي از پيكر جامعه است ،استند كساني كه بر او حق نميدهند ،اما آنها نميتوانند ،نفسش واستعداد خدادادي او را مستور بدارند.

فطرت او جوشش عاطفه انسانيت او وغليان محبت منزه ملكوتي را هيچگاهي دست بيداد بخاموشي ننشاند ،سكوتش فرياد است و خروشنده آواز اعاده حق او ،حق انساني شريف و شرعي او ست زيرا او انسان است و زن است .

مادر به طفلش روح ميبخشد و در آغوش مادرانه اش او را ميپرورد ،و حتي وقتي طفلش به خواب ميرود ،نفس كشيدن را به خود حرام دانسته و ميترسد ،طفلش از اثر ضربان قلب او بيدار گردد و چشمان كوچكش را به اشك باز نمايد ،او نميخواهدتا طفلش درخواب سرما بخورد وكودك هم خود را درآغوش پر عطوفتش مصون احساس مينمايد و غم و اندوه را از قلب كوچكش ميزدايد ، پس چه زيباست تازن راستايش كرد و نام مقدس مادر را بر او گذاشت .

بادی تند و مهیب  با وزش هر چی تمام در اتاق را باز و بسته میکرد ؛ برگهای ریخته و زرد شده درخت ناجو در پیش قدمها افتیده بودند ،گاه به یک سو و گاه سوی دیگری لگد مال میشدند و کفشها را بوسه میزدند.از دورصدا گامهای سخت و تند مردی به گوش میرسید که برگها را زیر پا کرده و گام به گام به پته های زینه چوبی نزدیک میشد .با پیمودن چند پته راه موعودش را یافته و از سکینه خانم ،خاطره راپرسید . خاطره ای که مدتی بود از خاطره ها فراموش شده و در معرض فروش مردان  قرار داشت . مرد به سکینه خانم گفت  :"مه دگیشه نمیفامم ،هر چطو که میشه خاطره ره بریم بیار ؛آخر پیسه میتم ،پیسه ...مفت خو نمیگیرمش"

سکینه جواب یداد : "باش ببینم که خاطره تیار اس یا نی ،باز پسان کتیت گپ خاد زدم ."

مرد قدمهای سکینه را بی صبرانه نگاه کرد و سکینه یکی دو پرده را پس کرده از نظر مرد گم شد .

خاطره پریشان و مبهوت بالای تختی افتیده بود وگریه میکرد ،صدای پر هیبت سکینه او را بخود آورده و از جایش تکان خورد ،اشکهای مروارید گونه اشرا پاک نموده گفت :"خاله سکینه! تره به خدا قسم که اگه مره پیش شوهرم نبری ،مه گناه کار میشم که به شوهرم خیانت کنم ."

سکینه با مکر شیطنت آمیزش دست نوازش بر سر خاطره کشیده وموهای پریشان او را درست کرده  گفت :"دخترم! ده اینجه ساعتت تیر میباشه و پیسه خوب هم کمایی میکنی ،بخی که بریم! ای مردی نو خوب پیسه دار معلوم میشه ،پر زرق و برق میسازید و خوشت کده ...."

خاطره دست سکینه خانم را پس زده گفت :"مره اگه بکشی هم دگه به گفتت نمیکنه ،مه دگه پیش مردا نمیرم ...نمیرم .فامیدی یا نی ."

سکینه سیلی محکمی حواله خاطره کرده و موهای سیاه و درازش رادر دور دستانش قبضه نموده و او را  از سر تخت پایین آورد و اخطارش داد که تا پنج دقیقه دیگرآماده شده وبه مرد تسلیم گردد .

مرد که با بیصبری انتظار آمدن سکینه را میکشید با آمدن او خنده پر معنی زده و دست بر جیب برده و به رهنمایی سکینه وارد اتاق خاطره گردید .

و خاطره را با موهای پریشان و چشمان شاریده و سرخ گونش که رو در زمین گذاشته بود ،یافت. به چهره معصومش  خیره مانده و دریافت که او را جبراً به این کار وادار ساخته اند ،دلش به حال خاطره سوخته و دست محبت بر سرش کشید و گفت :"خوار قیامتم باشی ،بگو که مه چطو میتانم کمکت کنم ؟تره کی ده اینجه آورده و..."

خاطره عقده اشرا ترکانده و به گریه شد و ازمرد خواست تا او را نزد شوهرش برساند و با اشک سرگذشت تلخش را چنین حکایت کرد :

" از نخستين  ایام  روزگار زنده گي بجز غم و جفا چيزي را به ارمغان نداشتم ودر زنده گي همواره زهر مصيبت و غم را ظالمانه می نوشيدم .هنوز طفلي بيش نبودم كه مادرم را از دست داده و دركنار مادر اندر به سن بلوغ رسيدم.

.به آرزوي پوشيدن لباس نو بودم وميخواستم ؛ مانند ديگر دختران با لباس سیاه به  مكتب بروم و کاغذ و قلم بدست گیرم . اما افسوس كه بجز ضربه و شكنجه مادر اندر ديگر چيزي را به ياد ندارم. .

هنوز چارده سال از بهار عمرم نگذشته بود كه بنابر خواست پدرم به عقد مردي در آمدم که ندیده و نشناخته ما بود .با وجودی که سنم خورد بود ولی با حوصله مندی به زندگی زناشوهری ادامه میدادم .اگر چی زنده گي زناشوهري ما با نهايت فقر ، پيچاره گي و در به دري میگذشت. اما باز هم نسبت به خانه پدر كمي راحتتر بودم . شوهرم مرد با غيرت و كاركن بود ؛مگر از نداشتن طفل رنج ميبردیم . من كه از مهر مادر بي نصيب گردیده بودم ، هماي خوشبختي نیز بر سرم سايه نمی افگند .

از عروسي ما هشت سال گذشت و دراين مدت اكثراً به خانه پدرم ميرفتم و گاه گاهي از ديگر اقاربم ديدن بعمل ميآوردم ، شوهرم دراين زمينه ممانعتي نشان نميداد.عمه ام كه در شهری دورتر از ما زنده گي داشت گاه گاهي به خانه ما ميآمد وهميشه خود را غمگسار درد هايم ميدانست و از اينكه از داشتن طفل بي نصيب بودم رنج ميبرد و همواره تشويقم ميكرد تا خود را تداوي كنم . روزي از روزها به خانه ما آمده و به بهانه اينكه مرا نزد ملا وزيارت  ميبرد ،از شوهرم اجازه ام را گرفته و به شوهرم قسمي وانمود كرد كه تا يكماه من نزد او استم و تا تداوي ام نشده او نبايد به سراغم بيايد .

 شوهر بيچاره ام كه نيز آرزوي فرزند داشتن را داشت ؛ سخنان مكر آميز او را قبول كرد و تا گذشت يكماه از من پرساني ننمود .وقتي كه به خانه عمه ام پا گذاشتم ،بعد از گذشت يك شب رفتار عمه ام بكلي تغيير نمود و با خشونت بي اندازه زياداستقبالم كرد و مرا در اتاقي زنداني نمود وبعد از یکهفته مرا به پسر ننویش که جبار نام داشت و جوان پولدار و عياش بود ؛ معرفي كرد .من كه دركوره هاي آتش قرار داشتم ،بجز گريه و ناله ديگر چاره يي نداشتم ،مانند پرنده زنداني يي پودم كه درپشت قفس آهني ترانه ميسرايد و آرزوي آزاد شدن را دارد ،بعد از گذشت ده روز جبار با دادن دو صد لك افغاني به عمه نا مهربانم مرا به زور و جبر وادار به نكاح دوباره نمود .هرقدركوشيدم تا فرار نمايم نتوانستم و هر قدر فرياد كردم كه من زن عروسي شده استم  و شوهرم حيات دارد ،نه تنها اينكه آنان به آوازم گوش ندادند ،بلكه وادارم كردند تا به نكاح دو باره جواپ مثبت بدهم ؛ شوهر بيچاره ام كه درخوشباوري قرار داشت و عمه خود فروشم را حفاظت كننده ناموسش ميدانست؛تا يكماه خبرم را نگرفت و مرا جباربه دور ترين نقطه انتقال داد كه ديگر حتي اميد دوباره رسيدن را به شوهرم نداشتم .جبارعیاش بعد ازچند روز مرا بالای سکینه خانم فروخته و به زور در اینجا آورد .

شوهرم بعد از گذشت يكماه به خانه عمه ام رفته و سراغم را گرفت ؛ ولی عمه مكار و فريبكارم شوهرم را با خشونت زياد از خانه اش بيرون كشيده و به او گوشزد كرده  كه گويا من با مردي از خانه او فرار نموده ام ."

مرد بعد از شنیدن سرگذشت خاطره با دادن پول هنگفت او را به خانه اش آورد و خاطره را به شوهرش تسلیم نمود . اما دیگر شوهر خاطره بالایش بی اعتبار شده بود و او را مکار میدانست .