چه فتاره شهر ما را ز كسان نا كساني
كه شكسته باز بينم سرو دست اين سبو ها
نه رواق هستي با من نه سرود زنده گاني
كه روان سوده دارم به سوهان آرزو ها
همه ام خزان و عاري ز طروات و ترنم
همه ام به بي بهاري ز شكست رنگ و بو ها
تو خداي ذوالجلالم به پرشكسته بالم
بنما مجال پرواز به محيط جستجو ها
ستاره را به روي آسمان بمان
سرود را به شاخ بي بهاران بخوان
به گوشه گوشه هاي زنده گي من
توقطره هاي نم نم باران بشان
دمي تو فصل غنچه هاي آرزو را
درزير بهار آبشاران بمان
تو دركنار لحظه هاي از خوشي
سرود چشمه ساران بخوان
شبي تو غصه هاي تلخ شهر را
به خنده هاي سواركاران بخوان
نویسنده این وبلاگ نرگس هاشمی استم , در یک فامیل روشنفکر در شهر کابل دیده به جهان گشودم ،دوره ابتداییه و لیسه را در لیسه سلطان رضیه کابل و دوره لیسانس را در پوهنحی زبان و ادبیات پوهنتون تعلیم و تربیه به درجه کدر به اتمام رسانیدم ، با آمدن حکومت سیاه طالبان مانند دیگر دختران افغان از ادامه تحصیل باز ماندم و راهی دیار هجرت به پاکستان گردیدم ، در آنجا افتخار مسلک معلمی را دریافت کردم ،برای دختران افغان مکتب و مرکز فرهنگی لسان انگلیسی و کمپیوتر ایجاد نمودم و با آمدن حکومت موقت دو باره به افغانستان عزیز برگشتم و در پهلوی ادامه تحصیل به مطبوعات افغانستان راه یافتم . نخستین چکیده ام را از طریق مجله کلید به نشر رساندم و کار ژورنالستی را با این مجله آغاز کردم ،با ایجاد مجله وزین مرسل به حیث ژورنالست و معاون مدیر مسوول ایفای وظیفه نمودم و با نشر مطالب اجتماعی ،سیاسی و فرهنگی از حقوق زنان افغان دفاع نموده و برعلیه ظلم و استبداد زمامداران و تفنگ بدستان جنگیده ام و همیشه مبارزه خواهم کرد با نوشتن داستانهای حقیقی زنان زندانی در افغانستان حقایق را برملا ساخته و خشونت علیه زنان را که در افغانستان حاکم است انعکاس داده ام ،برعلاوه با مجله زن و تجارت،موسسه انکشافی زنان افغان،رایزیننگ انترنشل در امریکا و کمیسیون انتخابات افغانستان در بخش مدیا کار کرده ام.