اوج سماع

باگذشت ده ها سال جنگ در افغانستان، هنوز هم کسی به بهانه مسلک و کسی به نام گروه، سمت وملیت به قتل میرسد و صدایش خفه میگردد ،اگر چه با وجود به میان آمدن حکومت مردمی که به اصطلاح به اساس انتخاب مردم بنا یافته است نهال آزادي بيان در كوير باقيمانده از سياست فرهنگ كشي و انديشه سوزي طالبان، با پيدا كردن فرصت توانست از چشمه هاي پر زلال آزادي آب بخورد و بارور شود ،اما با گذشت روزها متاسفانه آزادی بیان  لباسهای خونینی را در برداشته ژورنالستان و دست اندرکاران سازمانهای اطلاع رسانی  به خاطر انجام کار واقعبینانه شان تحت تعقیب، شکنجه، اختطاف و حتی به قتل رسیدند. چرا که این تعداد افراد در سراغ حقیقت یابی استند و در مقابل زور مداران و تفنگ بدستان  بدون هیچ امنیت و تکیه گاهی به بیان حقیقت میپردازند اما متاسفانه در افغانستان  نه دولت تضمین کننده ژورنالستان است  و نه هیچ سازمان دفاع از حقوق ژورنالستان .   

دولتی که اصلا هیچ کاری را به شکل اصولی وقانونی انجام نمیدهد آزادی بیان را یک بهانه برای تمثیل دموکراسی قرار داده  و هیچگاهی برای دفاع از ژورنالستان و اینکه چرا ژورنالستان بی گناه به قتل میرسند اقدام جدی نکرده  و تنها به فرمان حقیقت یابی و تحقیق مرگ ژورنالستان اکتفا میکند، چه در درون دولت افغانستان، عناصري وجود دارد كه با افکار تاریک و عمل كردهاي دموكراتيك شان ميخواهند از آزادي بيان منحيث ابزاري براي تبليغ و فريب جامعه جهانی استفاده کنند و زير سقف تأمين آزادي؛ دوران سياه گذشته  راکه فرهنگ اصيل مردم ما نشان قرار داده بود ، اقدامات سركوب گرايانه شانرا مطابق خواست مردم و مصالح كشور معرفي نمایند. گوش كر مسؤولان دولت، آزادي بيان و رسانه هاي آزاد را به تمسخر گرفته و آسيب پذير كرده است  که سكوت معني دار مسؤولان وزارت اطلاعات و فرهنگ در برابر ادامه تحميل زور و ظلم وتهديد بر خبرنگاران افغان، مصداق بر این ادعا است ..

امروزه خبرنگاران افغان نه تنها در سمت جنوب افغانستان بلکه در  سمت شمال کشور ونیز در کابل تهدید، اختطاف و به قتل میرسند.کشته شدن شیما رضایی، کارمند تلویزیون خصوصی طلوع، شکیبا سانگه اماج، کارمند تلویزیون خصوصی شمشاد، ذکیه ذکی، ریس رادیو صلح چاریکار، رحمان قل، ژورنالیست آزاد درفاریاب ، اجمل نقشبندی و صمد روحانی ، بیانگر این حقیقت است که آنها نه تنها درسمت جنوب بلکه درنقاط مختلف کشور مورد خشونت قرار می گیرند و ناجوانمردانه به قتل می رسند و به آسانی فراموش می شوند..

جای افسوس این است که در میان ژورنالستان یاد شده  ژورنالست جوان و مستعد کشور جان الله هاشمزاده نیز آخیراً به حق پیوست و در مرز افغانستان و پاکستان توسط افراد مسلح ناشناس  به قتل رسید.

این را باید پذیرفت که قاتلین ژورنالستان نه تنها دشمنان آزادی بیان بوده بلکه جنگ سالاران محلی نیز محدودیت هایی را برآنان  وضع مینمایند و دربعضی موارد ژورنالیستان را مجبور میسازند به خاطر حفظ جان خود وخانواده شان، دست به خود سانسوری بزنند. استند ژورنالیستانی که ازسوی زورمندان محلی  به حبس محکوم شده و تهدید میشوند، اخطاریه ها دریافت میکنند، از طریق تماس های تیلفون هشداریه ها می یابند و واژه مرگ را مرتب می شنوند اما هیچ سازمانی دفاع از ژورنالستان قادر به عکس العمل و یا حفظ جان شان نیست. بلکه انتظار فرارسیدن تاریخ مرگ ژورنالستان را می کشند .

از دولت افغانستان توقع میرود تا  عاملان قتل ژورنالستان را دستگیر و به قانون بسپارند تا باشد با تطبیق قانون، آزادی بیان جایگاه شایسته ای را در کشور بیابد.